شناسه خبر : 76729
شنبه 11 مرداد 1399 , 09:14
اشتراک گذاری در :
عکس روز

صلابت مادر برای شنیدن وضعیت جانبازی فرزندش

 

دعای خیر مادرم بابت دست قطع شده/ ناپدید شدن هشت سانتی متر از استخوان دستمحمدعلی قدرت آبادی جانباز ۶۰ درصد جنگ تحمیلی است که در عملیات خیبر به درجه جانبازی نائل آمد. او خاطره مجروحیت خود را اینگونه روایت کرد:

«دشمن در فاصله کمی از ما قرار داشت. نیرو‌های دشمن را دیدم که پشت تانک‌ها به طرف ما می‌آمدند. آتش دشمن شدیدتر شده بود. تا آتش فروکش کرد برادر یعقوب اسفندی اشاره کرد بدویم و به طرف سنگری که او در آن بود برویم. همین که برادر اسفندی به من اشاره کرد و از جایم بلند شدم خمپار‌ه‌ای آمد.

به زمین افتادم، وقتی گرد و خاک و دود کنار رفت دیدم برادر اسفندی و اکبری نژاد به شهادت رسیده اند. دست راست من آویزان و استاد خلیل صادقچه هم مجروح شده است. با همان شرایط از جایم بلند شدم تا پناه بگیرم که با اصابت گلوله نقش زمین شدم. با همان شرایط، سینه خیز خودم را به سنگر مجاور رساندم. همین که به سنگر رسیدم، از حال رفتم. دیگر چیزی نفهمیدم. تا این که صدای برادر مهدی باقریان (شهید) را شنیدم که گفت: «محمدعلی هم که شهید شده!» با شنیدن حرف او چشمم را باز کردم، ولی اصلا توان حرف زدن نداشتم. به محض آن که چشمم را باز کردم، برادر باقریان فریاد کشید «محمدعلی زنده است! به دادش برسید!»

دکتر‌ها به سراغم آمدند و گفتند باید او را به بیمارستان رساند. صدای برادر پاسداری را شنیدم که گفت: «اگر کسی او را کول کند من با موتور به بیمارستان می‌رسانمش.» برادر محمود ملکی مرا کول کرد و با چفیه من را به خودش بست. راننده‌ی موتور گازش را گرفت، با سرعت از پشت خاکریز خارج شد و زیر آتش دشمن، مرا به بیمارستان رساندند. وقتی در بیمارستان تبریز بودم، توانستم با مادرم تلفنی صحبت کنم. او شنیده بود ترکش استخوان دستم را خرد کرده است. برای همین تا سلام کردم گفت: «پسر جان خودت خواستی، اگر دستت را هم قطع کردند، طاقت داشته باش و خدا را شکر کن!» با این حرف او دلم آرام شد و مطمئن شدم مادرم وضعیتم را تحمل خواهد کرد. بعد‌ها خواهرم گفت: «همین که صحبت مادر تمام شد، از ناراحتی غش کرد و دائی‌ها او را به خانه رساندند.»

هشت ماه در بیمارستان تبریز بستری بودم و با آن که چند بار عمل شدم، دستم خوب نشد؛ زیرا هشت سانتیمتر از دو استخوان دستم دیگر وجود نداشت هر چند که عصب آن سالم مانده بود. در کمیسیون پزشکی بیمارستان به این نتیجه رسیده بودند که نباید دستم قطع شود. بلکه برای معالجه باید به آلمان اعزام شوم. یکی - دو ماه که در دامغان دوران نقاهت را گذراندم، از تهران تلفن کردند تا برای اعزام به خارج بروم. مدت ۴۵ روز هم در یک بیمارستان در آلمان بودم. هم رفتارشان خوب بود و هم کارشان. آنجا هم یک عمل روی دستم انجام دادند و گفتند که باید شش ماه دیگر صبر کنی تا عمل دیگری روی دستت انجام بدهیم. عمل بعدی را در تهران انجام دادند. نتیجه تلاش‌‎ها این شد که دستم قطع نشد، هر چند که ضعیف و کوتاه شد. خدا را شکر کردم و بعد از یک سال توانستم مجددا تفنگ به دست بگیرم و در عملیاتی همچون بیت المقدس ۲ و ۳ و مرصاد حضور پیدا کنم

منبع: دفاع پرس
تلگرام
اینستاگرام
توییتر
نظری بگذارید
نام خود را وارد نمایید
متن نظر را وارد نمایید
مقدار صحیح است
مقدار صحیح وارد کنید
بدون ویرایش از شما
آخرین اخبار
فاش نیوز آگهی می پذیردصندوق همیاریخبرنگار افتخاری فاش نیوز شویدمطب تغذیه و رژیم درمانیانتشارات حدیث قلمبنر بیمه دیسایت جمعیت جانبازان انقلاب اسلامیمتن نهایی مرامنامه و اسانامه جبهه جانبازاناساسنامه انجمن جانبازان نخاعیاسامی راه اندازان جمعیت جانبازانپرسش و پاسخ حقوقی ایثارگرانفرم فراخوان پیوستن به جمعیت جانبازانکارگاه مبنا تقدیم می کند: بالابر کمک حرکتی logo-samandehi