شناسه خبر : 85445
دوشنبه 29 شهريور 1400 , 12:05
اشتراک گذاری در :
عکس روز

مثبت اندیشی یعنی همیشه راهی هست

با پیشانی روی شاسی گاز فشار را ادامه دادم، سپس دستم را برداشتم و در واقع، پیشانی ام جای دست عمل کرد...

مرتضی قنبری وفا - مثبت اندیشی به این معنا نیست که انسان مشکلی ندارد، بلکه می گوید: برای هر مشکلی، راهکار وجود دارد، در باب این موضوع قصد دارم تجربیاتم را بیان کنم.

 هنگامی که در سن 17 سالگی جانباز شدم، سمت چپ بدنم بخاطر اصابت ترکش در نیمکره راست جمجمه ام، دچار فلج مغزی شد و به سبب قدرت جوانی، توانستم قسمتی از سلامتی از دست داده ام را ارتقاء دهم. پس از آن زمان با ممارست و تلاش، راه رفتن برایم تسهیل شد، اما دست چپ من قابل کنترل نبود و آموختم با یک دست راستم، مستقل باشم و به کسی متکی نباشم، البته با وجود یک دست راست دیگر برای مثال، قادر به بستن بند کفش نبودم، به همین لحاظ از کفش بدون بند یا بند کشی در کفش اسپرت استفاده می کردم.

 برای داشتن استقلال شخصی و اعتماد به نفس بیشتر، پنج سال پس از جانبازی، همزمان با اشتغال در اداره برای خودم یک اتاق مجردی گرفتم و حدود دو سال تا زمان ازدواج، کاملا" مستقل و ارادی زندگی می کردم. از آن زمان یاد گرفته بودم خودم را در برابر عمل انجام شده قرار بدهم، از مشکلات فرار نکنم برای مثال: یک هفته از اداره مرخصی می گرفتم و به تنهائی به سفر مشهد می رفتم و باید خودم با این موضوع کنار می آمدم، که باید خودم و خودم باشم و چون در آن دوران مجردی مشکل مالی نداشتم، با هواپیما می رفتم مشهد، هتل با امکانات مناسب می گرفتم و بابت این تفریحات سالم و زیارت، از خودم مایه می گذاشتم.

 پس از ازدواج و تشکیل خانواده هم سعی کردم تا جای ممکن، استقلال انجام کارهای شخصی ام را حفظ کنم، هر چند اکنون به سبب میانسالی، دیگر آن قدرت جوانی را ندارم و برای قسمتی از کارهایم که قبلا" خودم توانائی انجام آن را داشتم، متکی به خانواده ام شده ام، که این موضوع دیگر عادیست و برای همگان پیش می آید.

 

فقط برای آخر این مطلب خاطره ای دارم که علاقه دارم آن را بدانید
چندین سال پیش برای شام، به خانه یکی از بستگان دعوت شدیم. من به خانواده ام گفتم: شما خودتان بروید، من خانه تنها می مانم. برای شام خودم به تنهائی، غذا باید درون فر آشپزخانه تهیه می شد. برای روشن کردن فر باید شعله فندک حدود 30 ثانیه ترموکوبل  را گرم می کرد تا فر روشن شود. یعنی روشن کردن فر با یک دست، عملا" غیر ممکن بود. همسرم پرسید: چکار می کنی ! گفتم : هنوز دو ساعت وقت دارم، چرا نگرانی! پرسید: آخر چطور! گفتم یک کاریش می کنم. همسرم نگاهی به فر انداخت و به من، چون اخلاقم را می دانست گفت: خود دانی و مطمئن رفت. زمان روشن کردن فر رفتم و با دقت براندازش کردم و راهش را یاد گرفتم. ابتدا گاز فندک را باز کردم و پس از روشن کردن فندک، با پیشانی روی شاسی گاز فشار را ادامه دادم، سپس دستم را برداشتم و در واقع، پیشانی ام جای دست عمل کرد، پس از تایم 30 ثانیه که ترموکوبل گرم شد و گاز را آزاد کرد، اجاق اصلی را روشن کردم و در فر را بستم، به همین راحتی و ابتکار عمل. جای شما خالی، آن شب پیتزا عالی در آمد.

وقتی هر انسانی بداند چه توانائی هائی دارد، به وجود خودش اعتماد و باور خواهد کرد. البته اضافه کنم حتی در موقعیت هائی پیش آمد که نیاز به کمی کمک های موردی داشتم، که غرور کاذب هم نداشتم و خیلی عادی از دیگران کمک می گرفتم، مانند زمانی که تنها بودم و ماشین پنچر می شد، به تنهائی قادر به تعویض چرخ ماشین نبودم و همیشه اشخاصی که به کمکم می آمدند، متوجه می شدند جانبازم، با جان و دل کمک می کردند و هنوز هم این روحیه در ذهن مردم وجود دارد و با عزت و احترام با ما برخورد می کنند. ما هم برای همین عزت و احترام مردم عادی، خیلی ارزش قائلیم و دلمان خوش است.
امیدوارم در همین چند خط مختصر، توانسته باشم مثبت اندیشی از نگاه خودم را، بیان کرده باشم.
والسلام

تلگرام
اینستاگرام
توییتر
با عرض سلام و تشکر از اداره کنندگان سایت خوب است ستونی را جهت تجربیات و سانحه های سنگینی که برخی از افراد متحمل شده اند که خلل جدی به زندگی آنان وارد کرده و نوع مردم از ضایعات جسمی انان بی خبر هستند اطلاع رسانی کنید که در تاریخ برای نسل های امروزی و بعدی این رشادت و فداکاری ها برای انان جاویدان باقی بماند و هر روز خبر های خوش افزایش حقوق ، معوقات ماده 38 وارد کردن ماشین خارجی می شنوند که یا اصلا صحت ندارد یا با اب رنگی که مسئولین اطلاع رسانی و تبلیغ می کنند نیست با مشکلات انان و خانواده ان ها اشنا شوند هر چند جانبازان عزیز در معامله با حبیب و مولایشان این به ظاهر کمبود را با آغوش باز پذیر هستند . به عنوان مثال دوستی که جانباز هفتاد درصد هست در کمال سلامت راه می رود به علت ترکش های فراوان نیمی از بدنش بی حس و سیستم ادارار و مدفوع ، و او به شدت اسیب دیده که قادر به کنترل نیست و بی حسی های شدید در اندام تحتانی دیگر ... توان ندارد.که این مسایل را به شدت پنهان می کند که افراد درجه اول خانواده او بی اطلاع هستند و اگر نبود دوستی از زمان نو جوانی و جنگ ما نیز مطلع نمی شدیم.
دقیقا همسن سال بویم که بنده هم درکردستان در17سالگی درگیری باضد انقلاب ازناحیه سینه دست وپا مجروح شدم وخیلی دردومصیبت کشیدم همه ی اینها به اندازه سال99که ما جانبازان رو گروه گروه کردن وتیکه پاره،یک گروه ماد38یک گروه ساتا یک گروه تبصره1،این گروهبندی به این دلیله که بهتر بتونن حق ماها روضایع کنن که موفق عم بودن
تجربیات شما آموزنده ‌بودند
نظری بگذارید
نام خود را وارد نمایید
متن نظر را وارد نمایید
مقدار صحیح است
مقدار صحیح وارد کنید
بدون ویرایش از شما
آخرین اخبار
فاش نیوز آگهی می پذیردبنر بیمه دیکتابهای منتشر شده انتشارات فتح الفتوحصندوق همیاریخبرنگار افتخاری فاش نیوز شویدفتح الفتوح ناشر دفاع مقدسمطب تغذیه و رژیم درمانیسایت جمعیت جانبازان انقلاب اسلامیفرم فراخوان پیوستن به جمعیت جانبازانپرسش و پاسخ حقوقی ایثارگرانانتشارات حدیث قلماسامی راه اندازان جمعیت جانبازانمتن نهایی مرامنامه و اسانامه جبهه جانبازاناساسنامه انجمن جانبازان نخاعیlogo-samandehi