فاش نیوز - ۱)- قطار انقلاب از اوایل دهه ۴۰ به راه افتاد. ابتدا بجز راننده قطار و علما و مراجع و عناصر انقلابی مرتبط با علما، سوار قطار نبودند. وقتی به ایستگاه 15 خرداد رسید از امام خمینی (ره) پرسیدند پس سربازان شما کجا هستند، فرمود: سربازان من در گهوارهها هستند.
۲)- وقتی قطار انقلاب به ایستگاه تجمعات میلیونی سالهای ۵۶ و ۵۷ رسید میلیونها تن سوار شدند. آنان که در گهواره بودند همهی واگنها را پرکرده بودند. همه از خود میپرسیدند مقصد نهایی قطار کجاست؟ پاسخ این بود «تأسیس نظام اسلامی»، «پیاده کردن احکام الهی قرآن»، «مبارزه با ستمگران و مستبدین جهانی» و «حمایت از مستضعفین جهان». وقتی به ایستگاه بهمن ۵۷ رسید، منافقین، کمونیستها، نفوذیها و... پیاده شدند و شروع کردند به سنگپرانی به سمت قطار انقلاب. آمریکاییها کلید جنگ داخلی را به آنها دادند. یک سال بعد نهضت آزادی، جبهه ملی و لیبرالها پیاده شدند. جنگ تحمیلی و نیابتی را دشمن تدارک دید. ۸ سال تمام این قطار با سرعت به حرکت خود ادامه داد. در هر ایستگاه فرعی و اصلی عدهای پیاده شدند. برجستهترین آن ها پیاده شدن «حسینعلی منتظری» و «عناصر نفوذی» در بیت او بودند.
۳)- امام خمینی (ره) جنگ را پایان داد و لبه تیز حمله و هجمه خود را بهسوی دشمن اصلی آمریکا برد. تشییع بینظیر او در تاریخ، نشان داد آنها که به نیت برپایی نظام الهی و اجرای احکام اسلامی سوار قطار شده بودند پایکار برای ادامه مسیر هستند. اتفاقی که افتاد این بود، امام (ره) و خبرگان ملت، رانندگی قطار را پس از امام (ره) به دست کسی سپردند که سرسپردهترین انقلابی به اهداف اسلام و قرآن بود. او «اشبهالناس» به سیره و روش انقلابی و مؤمنترین، عادلترین و شجاعترین شاگردان امام (ره) بود.
۴)- رهبری، پس از امام (ره) چون خورشید فروزان در داخل و خارج نورافشانی کرد. او قطار انقلاب را از گردنههای سختی چون حمله آمریکا به عراق و افغانستان و پدیده داعش عبور داد. قدرت نظامی کشور را به پایهای رساند که از مرز «بازدارندگی» عبور کرده و در جایگاه «اقدام پیشدستانه» نسبت به هر تعرض نظامی از داخل و خارج رسانده است.
او بااقتدار و تدبیر، نقشههای شوم آمریکا در منطقه را یکی پس از دیگری خنثی کرد و سگ هار و نگهبان منافع غرب در منطقه، یعنی رژیم اشغالگر قدس، را در داخل سرزمینهای اشغالی زندانی و محصور و از خارج مرزها با جنگهای ۳۳ روزه، ۸ روزه و ۲۲ روزه به ذلت و دریوزگی انداخته است.
۵)- نظام هرروز پایههای خود را محکم و آسیبناپذیر کرده و از جنگهای «سخت» و «نرم» پیروز بیرون آمده است. قطار انقلاب همچنان با سرعت پیش میرود. دهه هفتادیها و هشتادیها جایگاه ویژهای در این حرکتدارند و خوش درخشیدند.
آنان که از قطار پیاده شدند، رفتند دنبال کاروکاسبی خود، و عدهای هم با ضدانقلاب و منافقین همراه شدند و رنگینکمان اپوزیسیون را رنگآمیزی کردند. اما برخی هنوز در قطار هستند، نه پیاده میشوند و نه با انقلاب همراهی، گاهی اما با کسانی که از قطار پیاده شدند همنوایی میکنند.
۶)- پرسش اساسی امروز این است؛ برخی حضراتی که در قطار انقلاب نشستهاند، چرا در برابر کسانی که به سمت حرکت آن سنگپرانی میکنند و «نظام»، «انقلاب» و «اسلام» را هدف حملات خود کردهاند موضع نمیگیرند؟ توجیه آنها برای این سکوت و گاهی همراهی چیست؟
۷)- قطار انقلاب اسلامی شتابان بهسوی مقصد نهایی در حرکت است. هر روز بیش از روز قبل به مقصد نزدیک میشود. امروز «تعامل سازنده» با جهانِ بدون آمریکا، بیش از هر زمان خودنمایی میکند. ارتباط با همسایگان، کشورهای اسلامی و آنانی که میخواهند بدون تهدید، تحقیر و تحریم آمریکا زندگی کنند، حتی در حیاطخلوت این کشور، گسترش پیداکرده است. «دیپلماسی انقلابی» بهجای «ارتباطات التماسی»، جای خود را در راهبرد سیاست خارجی بازکرده است. آیا ساکتین نمیخواهند همانند دوران امام (ره) در ترویج اسلام و انقلاب و دفاع از نظام حرفی بزنند! و راه و خط خود را از مهاجمان به انقلاب و متجاوزان به اسلام جدا کنند.
فراموش نکنیم: مقصد نهایی انقلاب، رسیدن به ایستگاه قیام مهدی آل محمد (ص) بوده و قرار است پرچم جمهوری اسلامی را به صاحب اصلی بسپاریم. انقلاب، مقدمه ظهور منجی است. این را همه میدانند، چه کسانی که سوار قطار هستند، چه آن هایی که پیاده شدند و چه افرادی که دست از سنگپرانی برنمیدارند.
۳۱/خردادماه/۱۴۰۲
|| امانالله دهقان فرد