فاش نیوز - بسم الله الرحمن الرحیم؛ حکایت کربالا، عاشورا و اربعین، حکایت آب و زخم شمشیر نیست، حکایت زندگیست... حماسه مردانگی، گذشت، شهامت، رشادت و شهادت است؛ و درس پایداری در اعتقادات و زندهنگاهداشتن دین خداست...
در سخنان دکتر علی شریعتی خواندم: «داستان کربلا نه از تاسوعا و محرم شروع میشود و نه به عصر عاشورا و اربعین ختم میشود».
ما آن را از دو طرف قیچی کردیم و از معنی انداختیم؛ این که حسین فریاد میزند: آیا کسی هست که مرا یاری کند؟ مگر نمیداند که کسی برای یاری رساندن به او نیست؟ پس چرا می پرسد؟ این سئوال از فردای تاریخ بشر است و این پرسش از آینده و از همهی ماست! شاید پاسخش همان است که امام موسی صدر در کتاب سفر شهادت آورده؛ قاتالان کربال کمخطرترین دشمنان امام حسین(ع) هستند. تحریف کنندگان انقلاب حسین و کاسبان نام حسین، خطرناکترین دشمن امام حسین(ع) هستند.
حسین(ع) سه گروه دشمن دارد؛
۱. دسته اول آنان که او را کشتند. این دسته کم خطرترین دشمنان هستند، چون تنها جسم امام را که محدود بود، کشتند.
۲. دسته دوم آنان که تلاش کردند آثار امام را محو کنند؛ قبر امام را ویران کردند و از آمدن زائران جلوگیری کردند و کسانی را که در اطراف قبر آن حضرت زندگی میکنند مورد آزار و اذیت قرار دادند. خطر این دسته بیشتر از دسته اول است، ولی نتوانستند کاری از پیش ببرند.
۳. ولی دسته سوم که خطرناکترین دشمنان آن حضرت هستند، آنانند که کوشیدند اهداف امام حسین(ع) و ابعاد انقلاب حسینی را تحریف کنند و آن را ابزار کسب و درآمد قرار دهند و بهرهبرداریهای بیارزش از آن کنند و یاآن را مورد سوءاستفاده برای منافع شخصی قرار دهند. اینان تلاش کردند بالاترین بُعد حسینی یعنی هدف نهضت حسینی را از بین ببرند.
من از خودم و شما سؤال میکنم: ما از روز عاشورا چه بهرهای بردهایم؟ چه سودی به دست آوردهایم؟ چه استفادهای در عرصه عمومی و چه استفادهای در زمینه فردی بردهایم؟ اگر استفاده نبرده باشیم و تنها گریه کرده باشیم من به شما خبر میدهم که اینکار سودی ندارد؛ ما از کدام دسته هستیم؟ از کسانی که گریه میکنند و حسین را میکشند؟
روشن است که امام حسین(ع) الان نیست تا کسی او را بکشد، ولی چیزی گرانبهاتر و مهمتر از خود امام حسین(ع) در دستان ماست کرامت امت حسین، مقدسات حسین. اگر ما گریه کنیم، ولی در عین حال برای تضعیف اهداف امام حسین(ع) تلاش کنیم؛ اگر گریه کنیم و در صف باطل باشیم؛ اگر گریه کنیم، ولی گواهی دروغ بدهیم؛ اگر گریه کنیم، ولی به دشمنان کمک کنیم و به اختلاف و تفرقه در جامعه خود دامن بزنیم؛ اگر گریه کنیم، ولی گناهانمان بیشتر شود، در اینصورت ما گریه میکنیم، ولی در عین حال حسین را نیز میکشیم؛ زیرا تلاش میکنیم هدف حسین را از بین ببریم که گرانبهاتر از خود اوست. انشاءالله که ما از این دسته نیستیم.
اربعین نزدیک است و فرصتی دیگر...
از چهلهزار اربعین و چله آن نیاید که از عشق آید، آن غالبا بر خودبینی و خودپرستی افزاید و این همواره تو را از تو باز ستاند. این کجا و آن کجا!
براساس هو الاول و الاخر هر جریان حقیقی در عالم، اول و آخری دارد. که اول و آخر آن موضوع، تجلی خاصی از او است، که حضرت حق است. یعنی سلسله انبیاء اول و آخری دارد. ظهور عالم خلقت، اول و آخری دارد. که پس از آن ظهور قیامت است. حتی بوجود آمدن یک نوزاد اول و آخری دارد. سلسله امامان معصوم علیهم السلام اول و آخری دارد. عاشورا تا اربعین نیز جلوه یک اول تا به آخری است. که هریک
تجلی از حق است. و دریغا که این دل چه غافل است!
|| مریم صادقی(کارشناس ارشد تکنولوژی آموزشی -نویسنده و مدرس ادبیات داستانی)
محرم الحرام1403