محمدرضا سابقی- شاید آن روز که سعدی بنی آدم را اعضای یک پیکر دانست، کسی تصورش را نمی کرد که روزی سلامت بنی آدم و نجات آنها از اعضای یک پیکر هم متصل تر باشد!
بله، «چو عضوی روزگارش به درد می آید» دگر عضوها تنها قرار خود را از دست می دهند اما نه دردناک می شوند و نه مبتلا به بیماری!
امروز گویی بنی آدم سلول یکدیگرند!
امروز کوچک ترین مراقبت من در حفظ سلامتی خودم، در سلامتی همه انسان های جهان نقش دارد و کوچک ترین کوتاهی من می تواند صدها انسان را نابود کند!
شاید امروز می فهمیم که «وَ مَنْ أَحْیاها فَکَأَنَّما أَحْیَا النَّاسَ جَمیعاً» یعنی چه و چگونه مرگ و زندگی یک نفر می تواند با مرگ و زندگی همه انسان ها برابر باشد!
حالا شاید شدت جنایت و وحشیگری اسرائیل و قتل عام کودکان و زنان و مردم غزه را آن دسته قلیل در کشورمان فهمیده باشند و شاید امروز می فهمیم عرفایی که جهان و کل عالم را به مثابه یک تن واحد می دانستند چه در سر داشتند!
باید باور کنیم که همه انسان ها نه تنها یک تن واحد بلکه یک سلول واحدند و نه تنها بیماری من به دیگران سرایت می کند، بلکه:
حتی بدبینی ها و نگرش های منفی من می تواند خانواده ام را مأیوس کند!
اطلاعات نادرست و خبرهای دروغ می تواند دوستانم را بیمار یا مضطرب کند!
فتواهای نادرست و اطلاعات دینی من می تواند فرزندانم را از دین گریزان کند!
و . . .
پس مراقب سلامت جسم و روح و دین و اخلاق خود باشیم تا دیگران را بیمار نکنیم.