فاش نیوز - دیالوگ ماندگارِ رضا کیانیان در فیلم آژانس شیشه ای "دوره ات تمام شده مربی ..." انگار کلامی جادویی است که می خواهد در جهان دیجیتال شده "تحولات گریزناپذیر در راه" را در مرکزِ روح و آگاهی و عمل متصدیان امور قرار دهد.
با امید به این که برای مخاطرات محاسبهناپذیر در بخشِ "خِرَدِ نظریِ روان" چارهاندیشی کنند، از یک منظر، هنر الهامی الهی است و هر هنرمند آگاه از خصال خویشتن "چیزی را میگوید و به آواز میخواند که خدا بر او املاء میکند(1)" و دقیقا به همین دلیل، در اندیشهی ایرانشهری، همواره بر قدر دیدن و بر صدر نشستن هنرمند تاکید شده است. اما هالیسود (هالیوود/سیلیوود) با لطایفالحیل و در مکری جدید و بسیار پیچیده، هنر را تباه کرد؛ ایضا نهاد تعلیم و تربیت را.
بعد از کرونا هالیسود معالاسف؛ آموزش و پرورش ایران را وادار کرد تا بخش مهمی از جایگاه بسیار والایِ " آموزگار در دستگاه فرهنگی و سامانهی اندیشهی ایرانشهری "را به موبایل - ماهواره، یا با خوشبینانهترین بیان، "ابزارِ آموزشِ سمعی و بصری و حرفهای و ..." واگذار کند. ...
بنابراین مربیان باید مراقب باشند تا نوجوانان و جوانان اوقاتِ خود را درست بگذرانند.
تأکید بر مکرِ جدیدِ قدرت ِهالیسود از این رو مهم است که برنامهریزی برای آموزشِ گذران درست اوقات، به ویژه اوقات فراغت در برهوت فرهنگ آمریکایی، نیاز به اندیشهورزی و نهادی بسیار توانا دارد.
چرا که به یُمن تحول دیجیتال، موبایل نه تنها کارویژهی ماهواره را یافته، بلکه تبدیل به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شده و عنقریب، مبدل به استودیوی هنر هفتم و کارگاه تهیهی انواع فیلم سینمایی و ... خواهد شد. در این صورت و احتمالا با ترکیب و بر پا کردن انواع دکور و صحنههای دلخواه، بساط حریم و حیا و خصال خویشتن را برخواهد چید. دقیقا همانطوری که پیش از این، مکانِ آموزشِ هنرهای ششگانه "سخنوری، معماری، مجسمه سازی، نقاشی، شعر و موسیقی" را تصرف کرد و بهعنوان مثال، دَرِ اطاق عکسبرداریِ عکاسان حرفهای را گِل گرفت!
ای کاش نوجوانان و جوانان در این آمفیتئاتر مستطیل شکل! مثل دورهی روم باستان، صرفا جنگ جانوران وحشی و نمایش گلادیاتوری و ... را مشاهده میکردند... اما در این ابزار بدآموزی و محل دورهمی مَجازی از امر غیرمُجاز خبری نیست که نیست! ...
نتایج برخی تحقیقات کیفی نشان از واقعیتی خطرناک زیر نام قدسیِ هنر دارد. اینک بعضی از خانواده ها در حال از دست دادن قدرت تعیین سرشت و سرنوشت فرزندان خویشاند. گویی پایان کار والدین رسیده و این وظیفهی خطیر به فضای مجازی سپرده شده است؛ فضای ویرانگرِی که «ریشه در رؤیای سوداگری و سودآوریِ تجاری و تبلیغات بازرگانی دارد.(۲)» و نقشهی راه آن توسط سرمایهسالارانِ حریص، در پوشش تفریح و سرگرمی، اما در واقع به سمت و سوی «خوشگذرانی مطلق و لگامگسیخته» ترسیم شده است.
"نیچه، جات خالیه" تا بگویی "هنر اساسا تأیید، تبرّک و به خدایی رساندن وجود،(۳) و مبیّن فعالیت متافیزیکی بالفعل انسان است.(۴)
بهراستی که در چنین روزگاری "والا بودن و زندگی خویش را بر عهده گرفتن، بخشی از مفهوم عظمت است.(۵)" ...
سرنخ:
(1) دیویی؛ هنر به منزله ی تجربه
(۲) پستمن؛ زندگی در عیش،مردن در خوشی
(۳) نیچه؛ ارادهی قدرت
(۴) چایلدز؛ مدرنیسم
(۵) احمدی؛ مدرنیته و اندیشه انتقادی
|| جانباز دکتر سیدمهدی حسینی