فاش نیوز - برف و سرما هم مثل آفتاب داغ تابستان برای رزمندههای جنگ تحمیلی دردسرساز بود. اما آنها برای هر مشکلی راه حلی اختراع میکردند.

بیشتر تصاویر و خاطراتی که از جبهههای دوران جنگ تحمیلی دیده و شنیدهایم، در بیابانهای جنوب کشور و زیر نور شدید آفتاب بودهاند و بیشترین شکایت رزمندگان از گرمای شدید هوا در تابستانها بود. این در حالی است که زمستانهای مناطق جنگی، به خصوص مناطق غرب کشور، دردسری جداگانه بود. در آن سرما و یخبندان و گاه در مناطق کوهستانی، پیش میآمد که جادهها بسته میشد و نه آب و غذا به رزمندگان میرسید و نه تجهیزات جنگی. کمبود و نرسیدن نفت هم دردسری دیگر بود که همان وسایل گرمایشی نصفه و نیمه را از کار میانداخت.

این یخبندان حتی گاهی باعث قطع شدن آب میشد و رزمندهها از برف آب شده استفاده میکردند تا تشنگی خود را برطرف کنند. زندگی در سنگرها هم داستانها و دردسرهای خودش را داشت. «شبها معمولا آسمان صاف بود و صبح که بلند میشدیم از زور برف در سنگر را نمیتوانستیم باز کنیم.» این را سیدعلی اصغر سیدالنگی یکی از فرماندهان مناطق غربی کشور میگوید و تعریف میکند: «راحت یک متر و نیم برف جلوی در سنگر بود. نگهبان میآمد برفها را کنار میداد و راه را باز میکرد.»اما آنها تسلیم شرایط جوی نشدند و از فکر و امکانات نصفه و نیمهشان استفاده کردند تا برای سنگرشان چیزی شبیه ورودی خانههای برفی اسکیموها ساختند.
سیدالنگی توضیح میدهد: «با بچهها جلوی سنگر را یکی دو متر ورق اضافه کردیم و کیسه خاک چیدیم و مثل دیواره سه طرفش را بالا آوردیم. رویش ورق گالوانیزه گذاشته و خاک ریختیم.»