فاش نیوز - اگر به هر مطلب این پایگاه خبری نگاهی بیندازید می‌بینید هر گروهی از ایثارگران خود را محروم‌ترین قشر معرفی کرده‌اند و تا دیروز که با نام مستعار می‌آمدند، مسئولان بنیاد سابق را لعن و نفرین می‌کردند. اکنون نامشان را نیز ذکر کرده و اقرار می‌کنند در معرض کم‌توجهی قرار دارند و حق و حقوق آنان نادیده گرفته می‌شود و در آخر حالا از دیروز تا به امروز چه چیزی عوض شده که دوستان تغییر رویه داده‌اند؟!

متاسفانه تا به گروهی امتیازی تعلق می‌گیرد، مابقی گروه‌ ایثارگری، بنیاد را به تبعیض متهم می‌کنند و این‌که آنان را نادیده گرفته‌اند. در این بین نباید نقش بعضی از رسانه‌ها را نادیده گرفت که از این فضا بهره‌های خود را می‌برند و اوضاع را ملتهب می‌کنند؛ در حالی که منابع مالی بنیاد و اعتبارات، مانند سایر دستگاه‌ها در شرایط فعلی مطلوب نمی‌باشد.

هر امتیازی به یک گروه بی‌توجهی به گروهی دیگر منتسب می‌شود. دیگر در این شرایط بنیاد اگر بخواهد خیلی هم تعادل ایجاد کند و اعتبارات را در کلیه گروه‌های ایثارگری اعتبار دهد باز هم عده‌ای می‌نالند. که حق و حقوق آنان پایمال شده است.

زمانی بود که بیمه دی کاملاً از پرداخت دیون ایثارگران دست کشیده بود و در جواب می‌گفت که بنیاد حق بیمه جانبازان و ایثارگران را به بیمه دی پرداخت نمی‌کند و آنان نیز به‌تبع آن از پرداخت هزینه‌کرد ایثارگران ناتوان هستند. اکنون که پرداخت هزینه‌کرد ایثارگران طی مدت کوتاهی انجام می‌گیرد که نسبت به سابق اصلاً قابل مقایسه نیست، بیمه دی در پرداخت هزینه‌های ایثارگران رشد قابل توجهی داشته و مدیران بنیاد شهید امیدوارند بتوانند مانند این موضوع در سایر مواضع به حق و حقوق جانبازان و ایثارگران توجه بیشتری نمایند که البته هم همکاری دستگاه‌های متولی را می‌طلبد و هم صبوری بیشتر جانبازان و ایثارگران را. البته گاهی بهتر است ایثارگران به مشکلات سایر ایثارگران نگاهی بیندازند. سپس مشکلات خود را و مشکلات آنان مقایسه کنند و ببیند آیا به مانند آنان درگیر مشکلات و معضلات پیچیده هستند یا مشکلی به مراتب کمتر.

 خودم زمانی پیش آمد که مشمول دریافت واردات خودرو ۷۰درصد ویژه بودم، اما به یک‌‍باره بنده را در گروه عادی قرار دادند. هرچه از علت آن سئوال کردیم، شاهد جواب‌های پرتناقض مسئولان مربوطه بودم که جواب قانع کننده‌ای هم نمی‌دادند. در این بین یکی از دوستانمان که از قدیم در این پایگاه خبری با هم آشنا بودیم و با هم تماس تلفنی هم داشتیم از خراسان به نام سید علی، مطلب منتشر می‌نوشت. زمان مدیران بنیاد قبلی را به یاد آوردم که تصمیم گرفت به جانبازان ۷۰ درصد خودرو داخلی واگذار کند. این بنده خدا شب عید آن سال با فروش خودرو زیر پای خود به زیر قیمت بازار و فروش زیورآلات خانواده طی ۷۲ساعت از زمان ارسال پیامک که مسئولان در آن زمان طی یک فضای ارعاب اعلام کرده بودند در صورت انصراف، این امتیاز به ایثارگر بعدی تعلق خواهد گرفت، مبلغ فوق را واریز کرده بود. 

 پس از ماه‌ها انتظار به او یک خودروی پژو داخلی دادند ضمن اینکه در دوره سابق زمان آقای احمدی نژاد  چون این بنده خدا نیز امتیاز آن زمان خود را به دلیل عدم شفافیت دولت آن زمان و طولانی شدن پروسه کاری، به قول دوستان به ثمن بخس زیر چند میلیون واگذار کرد؛ که اگر هر دو موضوع را با هم جمع کنیم می‌بینیم اصلاً این بنده خدا نتوانست از امتیاز خودرو خود در این دو دوره بهره‌ای ببرد. ضمنا" یک دو باری هم بنده مطلبی زدم که بنیاد یک حداقلی از جانبازان ۷۰ درصدی که خودرو داخلی دریافت کردند حقی قائل شود؛ که مورد توجه قرار نگرفت؛ ولیکن آنقدر که از آنان دفاع کردم برای خودم نکردم.

حالا برای یک لحظه خودم را جای این بنده خدا گذاشتم دیدم. خداوکیلی حق او این نبود و حالا ما برای مقداری کمتر یا بیشتر داریم جوش می‌زنیم که اصلاً در شأن یک ایثارگر نیست. خدا وکیلی خجالت کشیدم و شرمنده شدم و دیگر موضوع خودرو را رها کردم به حال خود و گفتم هرچه خواست خدا باشد؛ اگر خدا بخواهد می‌شود اگر نه که هیچ، دیگر بالاتراز اراده خداوند که نمی‌تواند باشد.

 برای همین به همه دوستان توصیه می‌کنم یک لحظه خود را از این عالم و آدم جدا کرده و در مواجه با مشکلات به معضلات دیگر دوستان خود نیز فکر کنند. برای مثال زمان جبهه را یادآوری کنند که چقدر از این روحیات برخوردار بودیم. البته می‌دانم یک تفاوت اساسی این وسط هست. آن زمان بیشتر دوستان مجرد بودند و جوان، ولی اکنون متاهل و میان‌سال. شاید همین تفاوت و سختی کار، امتحان خداوند است که با این سختی‌ها می‌خواهد عیار خلوصمان را بسنجد و یادمان باشد خودمان را ارزان نفروشیم و مظنه و عیارمان را پائین نزنیم!

عاشقم بر لطف قهرش من بجد

بوالعجب من عاشق این هردو ضد

|| مرتضی قنبری وفا