فاش نیوز - در این شب‌های بی‌پایان غیبت، چراغی پنهان اما تابناک، قلب‌های بی‌قرار را به سوی خودش می‌کشاند. نامش مهدی‌ست؛ نوری از سلاله‌ی پاک نبوت، پنهان در پرده‌های راز و حاضر در غیبت. گاه از لابه‌لای آه سحرخیزان سر برمی‌آورد و گاه در اشک چشم‌انتظاری پیر زنی مومن جاری می‌شود. همه چشم‌ها منتظر آفتابند؛ آفتابی که از افق دل‌های مومن طلوع می‌کند.

او می‌آید، با گام‌هایی استوار و صدایی که عدالت را صدا می‌زند. با دلی به وسعت تاریخ و نگاهی که تمام ظلمت‌ها را می‌سوزاند. می‌آید تا دست‌های پینه‌بسته‌ی عدالت‌طلبان را بفشارد؛ تا شمشیر ظلم‌ستیز علی علیه‌السلام را دوباره بر دوش‌ کشد؛ تا اشک چشم فاطمه(س) را به لبخند بدل سازد.
در روایت‌ها آمده است، زمانی که به اذن خداوند ظهور کند، زمین لبخند خواهد زد و کوه‌ها از صلابتش به سجده خواهند افتاد.
 ظهور حضرت حجت نه پایان تاریخ، بلکه آغاز دوره‌ای نوین از حیات بشر است. درک عمیق‌تر مفهوم‌ انتظار و آمادگی برای ظهور، نیازمند پالایش فردی و بازسازی اجتماعی و تقویت ایمان است.
کاش تا قبل از آنکه تمام موهایمان سپید شود، بیایی یوسف زهرا...، جوانیمان رفت... روی ماهت را ندیدیم.
امید اینکه تا نفسی می‌آید، تو هم بیایی حضرت سلطان.
بیایی و خاک قدم‌هایت را سرمه‌ی چشمانمان کنی ای فرزند حیدر.
چشمانمان را با ظهورت بینا کن، مولای من.
بیا یوسف زهرا(س) که جهان چون صحرایی‌ست بی‌آب و علف، خشک و بی‌روح. بیا جان بده به دل مردگان.
دریاها، چشمه‌ها، رودها، آدم‌ها و هرآنچه جان دارند، بی‌صبرانه منتظر زیارت وجود بی‌مثال تو‌اند، آقای من.
 مولای من، ای خلیفة‌الرحمان، موانع ظهورت را می‌دانم که عصیان ما بندگان خاکی است.
من که عمری‌ست نادم به درگاه پروردگارم؛
لطف و مرحمتی کن که تو بزرگ‌‌زاده‌ای، شاهزاده‌ی عالمی.
چشم‌پوش بر گناهان من،
چون سلیمان به مور بنگر
و بیا، که دلم بی‌تاب دیدار توست.
 بیا که تو باقی‌مانده‌ی خداوند برای مردمی یا بقیةالله، یا اباصالح، بیا و راه را به ما نشان بده.
گرچه می‌دانم از شوق دیدنت روح از کالبدم جدا می‌شود...
اما بیا ای نظام‌بخش متقین، ای پیشوای دین،
بیا که جهان سخت در انتظار توست؛ ای چشمه‌ی زندگی، ای نور خاموشی‌ناپذیر،
بیا مولای من و عالم را منور کن.
بیا که آمدنت جان تازه می‌دهد به دل‌خستگان دنیا...
اللهم عجل لولیک‌الفرج بدم‌الحسین(ع).

|| بتول شایسته