فاش نیوز - گلزار شهدای بهشت زهرا (س) پس از جنگ تحمیلی ۱۲ روزه، مهمانان تازه‌ای دارد؛ شهدایی که رفتند تا «دشمن چراغ از ما نگیرد».

آنانی که عزیزی از دست داده‌اند، کسی که واقعا برای آنها جانی گرامی بوده و نه‌فقط نسبت سببی و نسبی با آنها داشته باشد، می‌دانند سوگ یعنی از دست رفتن پاره‌ای از وجود. می‌دانند بخشی از خاطرات، هویت، خوشی‌ها، گذشته و امید به آینده از دست رفته و حضور آن عزیز دیگر به شکل فیزیکی ممکن نیست و بر اساس تعالیم اسلامی باید به حضور معنوی و همراهی روحانی او (آنهم در شرایطی خاص) امید بست.

هر چه این فرد عزیزتر باشد و رابطه صمیمی‌تری با او داشته باشیم، میزان سوگ عمیق‌تر و تحمل آن دشوارتر می‌شود. گاه شاید به اندازه‌ای که سنگینی تحمل‌ناپذیر هستی خود را نتوانیم کشید و چه بی‌شمار آنها که زیر بار فقدان عزیزی، عطای زندگی را به لقایش بخشیده‌اند. اما سوگ جمعی هر چند گاه به آسیب یا ترومای جمعی منجر می‌شود، راحت‌تر قابل تحمل است.

فقدان‌هایی که بعد از حوادثی مثل سیل، زلزله یا جنگ رخ می‌دهد معمولا عامل بیرونی دارد و عده‌ای در آن با هم شریک هستند؛ بنابراین از یک جهت راحت‌تر می‌توان آن را تحمل کرد. اما باید مراقب بود به آسیبی جمعی و خمودگی کلی در جامعه نینجامد.

حالا بیش از ۴۰ روز از بامداد ۲۳ خرداد و قریب به یک ماه از پایان آتش‌باری دشمن صهیونیستی به وطن اسلامی می‌گذرد، جنگ؛ نه‌فقط در ذهن‌های ما که در قلب آنها که در این ۱۲ روز عزیزی از دست دادند تمام نشده و نخواهد شد. شاید جهان و برخی اذهان روزی آن روز‌ها و شب‌های بمب، موشک و پهپادباران، انفجار‌ها و خرابی و خون‌ریزی‌ها را فراموش کند؛ ولی ملت ایران از یاد عزیزانش نخواهد کاست.

آنها که در تهران ساکن هستند و برای زیارت اهل قبور مرتب به بهشت زهرا (س) سر می‌زنند، می‌دانند بهشت زهرای تهران به دلیل دوری نسبتا زیاد حتی از مرکز شهر و دلایل بسیار دیگر معمولا اواسط هفته به هیچ‌وجه شلوغ نیست و در پایان هفته آن هم ساعات نزدیک غروب تا حدی میزبان زائران می‌شود که نسبت به گستردگی و میزان امواتی (نزدیک دو میلیون نفر) که در آن به خاک سپرده شده‌اند، باز هم زیاد نیست.

عزت و کبریایی از آنِ توست

با وجود این، معمولا روز‌های آخر هفته قطعه‌های شهدای دفاع مقدس چندان خالی از جمعیت نبود و برای نمونه محل خاکسپاری شهید احمد پلارک (مشهور به شهیدی که مزار او همیشه خوشبوست) در قطعه ۲۶ یا محل خاکسپاری نمادین شهید ابراهیم هادی (همان جا) یا شهید سجاد زبرجدی (شهیدی که به حاجت‌روایی مشهور است) در قطعه ۵۰ معمولا آنهایی را که برای زیارت اهل قبور خود آمده بودند جذب می‌کرد و به اندازه سلامی و فاتحه‌ای آنجا هم توقف می‌کردند.