فاش نیوز - بسم الله الرحمن الرحیم؛ حسین علیه السلام نرفته است تا رفتنش یادآور خون و عطش و آتش باشد، بلکه آمده است تا آمدنش نردبان تعالی و آزادگی شود.

آمده است تا یادمان دهد که دنیا با همه عظمتش برای آرمان انسان بودن کم است.

اما افسوس که عظمتش در پشت اشک چشم‌ها و غل و زنجیر دست‌ها و سینه‌ها پنهان شده و گرد و غبار صحرای کربلا نمی‌گذارد تا وجود الهی‌اش، عشق و مهربانی خدایی‌اش و عفو و گذشت پیامبرانه‌اش جلوه کند؛ و این غربتی است که حتی با اربعین هم متاسفانه تمام نمی‌شود!

بیست و اندی روز گذشت از روزی که امام حسین(ع) به جرم مخالفت با امیرالمؤمنین(؟) و خلیفه رسول‌الله(؟) کشته شد.

شاید اگر این واژه‌های مقدس نبودند، هرگز کسی نمی‌توانست حسین(ع) را خارجی بنامد و علی(ع) را بی‌نماز!..

"تقدّس" واژه عجیبی است!

وقتی قلبت تقدیس می‌کند، می‌شناسی، می‌فهمی و عشق می‌ورزی و هرچه بیشتر فکر می‌کنی و می‌شناسی عاشق‌تر می شوی!..

اما وقتی گوشَت تقدیس را می‌شنود، احساس می‌کنی باید بستایی و مثل دیگران فقط نوحه کنی و مداحی بشنوی...
اما قلبت همراهی نمی‌کند، هرچه تدبر و فکر می‌کنی، اندیشه‌ات پاسخی برای تأیید ندارد. هرچه غور در سخنان واعظ و منبر می‌کنی، و به آن اکتفا می‌کنی، چیزی برای ستودن پیدا نمی‌کنی!..

اما هیاهوی بلندگوها و قلم‌ها و رسانه‌ها و زبان‌ها وادارت می‌کنند که تقدیس کنی؛..

پس ناچار می‌شوی راه فکر و اندیشه‌ات را ببندی تا بیش از این تو را وسوسه نکند و با خیال راحت بتوانی آن چیزی را که نمی‌شناسی تقدیس کنی، .. و از ترس اتهام بلندگوها جرأت پرسش نداری! ..

و اینجاست که "حقیقت" قربانی *تقدیس* می‌شود!

اینجاست که هبل، خدای بزرگ می‌‌شود و حضرت محمد(ص) کافر!

اینجاست که معاویه خلیفه رسول الله می‌شود و امام علی(ع) بی‌نماز!

اینجاست که امام حسین(ع) خارجی می‌شود و یزید امیرالمؤمنین!

اگر عقلت، واقعا" تقدیست را همراهی نکند، اگر  تصور می‌کنی حتماً باید آنچه را دیگران تقدیس می‌کنند، تو هم مقدس بدانی و بستایی..

اگر در مقابل چرایی تقدیست تنها نقل و روایت دیگران همراهیت می‌کند و بانک اطلاعات عقلت خالی از تحلیل و  تفکرت تعطیل است،

بترس از آن روزی که حضرت مهدی(عج) هم بیاید و صدها واژه مقدس، در سپاه مقابلش می‌جنگند و تو در این فضای پرگرد و غبار، سرگشته و حیران به دنبال حقیقت می‌گردی!..

▪️و اما ماه صفر که می‌آید دل‌ها برای مجالس امام حسین پر می‌کشد.
▪️و اصلاً کار کردن در مجلس امام حسین حس دیگری دارد.
▪️زنی که از کارهای روزمره خانه خسته می‌شود، آنجا تا دیر وقت جارو می‌کشد، پذیرایی می‌کند و احساس خستگی نمی‌کند.
▪️نوجوانی که گاه کارهای شخصی خودش را به زحمت انجام می‌دهد، آنجا مثل فرفره به این طرف و آن طرف می‌دود.
▪️و در همه این حالات یک عبارت مشهور است که ذهن را نوازش می‌دهد: «برای امام حسین»
▪️اما اگر بدانیم این قله انسانیت و معلم بزرگ آزادگی درخواستی دارد که نه محدود به مجلس عزا و تولد است و نه منحصر در ماه محرم؛ درخواست او عمل به یک توصیه است که در تمام زمان‌ها و مکان‌ها می‌تواند رضایتش را فراهم کند.
امام فرموده است:

«إنَّ حَوائِجَ النّاسِ إلَیکم مِن نِعَمِ‌اللهِ عَلَیکم؛ فَلا تَمَلُّوا النِّعَمَ»
(نیازهای مردم به شما از نعمت‌های خدا بر شماست. پس از این نعمت خسته نشوید.)

 و همه اینها می‌تواند «برای امام حسین» انجام شود:
•  ارباب رجوعی که مشکلش با کمی وقت گذاشتن من حل می‌شود
•  عابر پیاده‌ای که آدرسش را با کمی توضیح دلسوزانه من پیدا می‌کند
•  و هزاران دست نیاز کوچک و بزرگ که روزانه به سوی ما دراز می‌شود

والسلام علی من اتبع‌الهدی

||محمدرضا سابقی