فاش نیوز - اربعین، موسم عاشقی و پیمان دوباره با خون خداست. اما برای زائران افغانستانی، سالهاست که این مسیر عاشقی نه با نور، که با نابرابری و تبعیض همراه بوده است.
زائرانی که همیشه از طبقات محروم بودهاند؛ با دست خالی و پای پیاده میآمدند، ولی با دلهایی لبریز از شور حسینی.
اما در عمل، سالهای گذشته، آنان از مناسک اصلی این زیارت یعنی پیادهروی اربعین محروم بودند؛ زیرا ویزاها دیر صادر میشد و تا وقتی به عراق میرسیدند، موکبها جمع شده و جاده خلوت شده بود.
با این حال، دلشان خوش بود که ولو برای یک روز، کنار ضریح ارباب عاشقان بایستند و بگویند: «لبیک یا حسین».
اما گویا امسال دیگر نوبت حذف تدریجی فقرای عاشق رسیده است.
با شرط عجیب پانصد دلار ضمانت، این پیام به زائران داده شده که اگر ثروت نداری، زیارت هم سهم تو نیست.
آیا انصاف است که زیارت اربعین، این تجلی عدالت و آزادگی، به امتیازی برای ثروتمندان بدل شود و فقرای مهاجر، عاشقانههایشان را پشت مرزها دفن کنند؟
بهجای گرو گرفتن عشق، راهی برای احترام بجوییم.
هیچکس منکر لزوم مدیریت جمعیت و بازگشت زائران نیست. اما؛
1. ترانزیت "مرز تا مرز" با مدیریت رسمی و مردمی، راهی روشن برای ساماندهی محترمانه است.
2. قطار یا ناوگان بازگشتپذیر، مسیر رفت و برگشت را تضمین میکند؛ بدون نیاز به ودیعههای سنگین.
3. اعتماد به نهادهای مهاجر و کاروانهای مردمی، بهترین ضامن اخلاقی و عملی است که در سالهای گذشته نیز موفق بودهاند.
سخن آخر؛
اربعین آزمون عشق است، نه حساب بانکی.
و اگر قرار باشد در نظامی که به نام مستضعفان برپاست، عاشق فقیر جایی نداشته باشد، این نه با عدالت سازگار است و نه با راه امام حسین(ع).
بگذارید فقرای عاشق، سهمشان را از زیارت ببرند؛ نه تحقیر، نه تأخیر، نه گرو گرفتن عشقشان با دلار.
|| طلبه مهاجر