فاش نیوز - گویا چرخه تکراری قطع خدمات مبتنی بر کدهای شناسایی برای مهاجران قانونی افغانستانی متوقفشدنی نیست!
مهاجران افغانستانی که بهطور قانونی در ایران اقامت دارند، در برابر یک سیستم اداری و خدماتی که گویا هیچگاه نمیخواهد بهطور کامل به نیازهای اساسی آنها پاسخ دهد، قرار دارند. یکی از برجستهترین مشکلاتی که این مهاجران با آن دست و پنجه نرم میکنند، قطع مکرر خدماتی است که بر اساس کدهای شناسایی، مانند سیمکارت و کارتهای بانکی، ارائه میشود. این مسأله نهتنها باعث دشواریهای عملی و روزمره میشود، بلکه به نوعی یک چرخه تکراری است که هیچگاه به پایان نمیرسد، درست مانند کیسههایی که هیچگاه پر نمیشوند.
رسانه و قطع خدمات سیمکارت
یکی از مشکلات بارز، مسدود شدن مکرر سیمکارتهاست. مهاجران افغانستانی که بهطور قانونی در ایران زندگی میکنند و مراحل ثبتنام و شناسایی هویت خود را طی کردهاند، همچنان از دسترسی به خدمات ارتباطی محروم میشوند. این سیمکارتها که با استفاده از کدهای شناسایی خاص بهنام کد فیدا یا کد ملی ثبت میشوند، پس از مدتی و بهطور ناگهانی مسدود میشود. فرآیند فعالسازی مجدد این سیمکارتها نهتنها وقت و انرژی زیادی میطلبد، بلکه غالباً با دریافت هزینه مجدد همراه است، که خود به نوعی بار اضافی بر دوش مهاجرانی میگذارد که معمولاً در وضعیت اقتصادی دشواری قرار دارند. این فرآیند، چرخهای است که هیچگاه به پایان نمیرسد و به مهاجران این حس را میدهد که همیشه در حال بازسازی و از نو آغاز کردن هستند، بدون آنکه هیچ گام واقعی در جهت رفع مشکلات آنها برداشته شود.
قطع خدمات بانکی و کارتهای عابر بانک
مشکل مشابهی در حوزه خدمات بانکی نیز برای مهاجران قانونی افغانستانی وجود دارد. بسیاری از این افراد، پس از ثبتنام و شناسایی هویت، موفق به دریافت کارتهای بانکی و عابر بانک میشوند، اما این کارتها بهطور ناگهانی مسدود میشوند. برای فعالسازی مجدد این کارتها، مهاجران مجبورند به همان روش پیچیده و زمانبر از نو اقدام کنند، گاهی با دریافت هزینههای اضافی و بدون هیچگونه توضیح منطقی برای مسدودسازی اولیه. این قطع و وصل شدن خدمات بانکی، که بهطور مرتب تکرار میشود، مهاجران را در وضعیت بیثباتی مالی قرار میدهد و زندگی روزمره آنها را به چالش میکشد.
چرخه تکراری و بیپایان
این فرآیندهای بیپایان که مهاجران افغانستانی با آن مواجه هستند، نهتنها زندگی آنها را از نظر عملی مختل میکند، بلکه آنها را از حقوق ابتدایی خود محروم میسازد. هزینههای مجدد برای فعالسازی، مراجعههای مکرر به ادارات مختلف و مشکلات بیپاسخگویی از سوی سیستمهای خدماتی، باعث میشود که مهاجران احساس کنند همیشه در حال حرکت در یک دایره بسته هستند که هیچگاه به پایان نمیرسد. این چرخه تکراری و بیپایان از قطع و وصل خدمات، عملاً به نوعی سیستماتیک از تضییع حقوق و محرومیت آنها از امکانات پایهای تبدیل میشود.
نتیجهگیری
برای پایان دادن به این چرخه بیپایان، نیاز به اصلاحات فوری در سیستمهای خدماتی و اداری ایران وجود دارد. مهاجران قانونی افغانستانی باید بتوانند بدون مانع و هزینههای اضافی از خدمات اساسی مانند سیمکارت و کارتهای بانکی استفاده کنند. این تغییرات ضروری است تا مهاجران بتوانند بهطور کامل از حقوق خود بهرهمند شوند و زندگی روزمره خود را بدون مواجهه با مشکلات تکراری و بیپایان ادامه دهند.