فاش نیوز - چنان که فارابی در کتاب احصاءالعلوم نشان می دهد، «سیاست، علم به صفات و اخلاق نیکوی جمعی است، مفهوم نبوت نیز در ذیل مقوله ی سیاست قرار می گیرد. درنتیجه، دین کاملا سیاسی می شود.(۱)»
از حیث عملی، این دلیل فاضلانه با الگوی انقلاب پرشکوه ایران اسلامی "اهل عالَم" را به این یقین رساند که، «الهیات راه‌های زیادی برای سیاسی کردن جامعه تدارک دیده است(۲)».
اما به دلایل قابل بحث، «سیاست، این فضای مابین زندگی و قانون که زمانی کُنش آدمی آن را پُر می‌کرد، دیری‌ست که به محاق رفته!(۳)»...
همواره وضعیت استثنایی، جزئی لاینفک از زیست سیاسی است. اما در واقع وضعیت‌های استثنایی اتفاقا خیلی هم استثنایی نیستند؛ بلکه تبدیل به قاعده شده‌اند.
پیامد چنین قاعده شدن و به محاق رفتنی این است که این روزها شارلاتانیسم رسانه‌ای با تاخت و تاز بر روح و روان جامعه، درحال طراحی نوعی اضطراب سازماندهی شده می‌باشد....
به‌راستی باید گفت، امان از دیجیتالیسم و دشمنی دانا و امان از غفلت برخی کارگزاران تاجرپیشه‌ی دولتی!
به قول "شافاک": «عصر ما عصر اضطراب مُسری است. بحران تمدن غرب، فقر، نابرابری، بی‌خانمانی...، جلوی چشمان ما رژه می‌رود. آنچه در موردش صحبت نمی کنیم این است که بحران با ما و سلامت روانمان در زندگیِ تحت تنش مداوم، چه می‌کند؟(۴)» بخشی از پاسخ به این سوال، در دانشکده‌ی حقوق و علوم‌ سیاسی نهفته است.
اینک خصم بدسگال می‌کوشد از رهگذر "نئوماشه‌چکانی" و قیمت لجام گسیخته، به تعبیر "جلال"، "آنچه فلان قلدر در یک حادثه‌ی سیاسی به یغما برده!(۵)" را به حساب ملت عزیز ایران بنویسد ....

***
چنان که مشهود است، با شُپُلِ، نئوماشه‌چکانی و شارلاتانی فضاهای دیجیتالی به فضاهای احساسی تبدیل شده‌اند. مطالب یا ویدئوهایی که به‌سرعت در اینترنت دست به دست می‌شود، با احساسات در ارتباط اند ...
بیش از همه خاموش نشستن دانشگاه جزیره‌مانند، تأمل برانگیز است. چرا که سیاست‌پژوهان آزاد اندیش، «هسته‌ی آموزش علم سیاست یا جامعه‌شناسی سیاسی [را که] نخستین بار در 1956 آغاز شد، بررسی قدرت دولتی و فن کشورداری می‌دانند(۶)».
بر این اساس «سیاست را به منزله‌ی پیوند بین مقاصد، اقدامات و نتایج، بهتر می‌توان فهمید.
در سطح مقاصد، سیاست در طرز برخورد یا موضع حکومت منعکس می‌شود؛ هرچه حکومت بگوید به آن عمل خواهد کرد.
در سطح اقدامات، سیاست در رفتار حکومت -کاری که حکومت در عمل انجام می‌دهد- نمایان می‌شود.
در سطح نتایج، سیاست در پیامدهای اقدام حکومت بر جامعه‌ی بزرگتر دیده می‌شود.(۷)»
اما در هنگامه‌ی بارش کلمات تر و تمیز، ولی اضطراب‌آور برای ردّ ظلم مضاعف، نسبت به سرآمد پارادایم قدرت و گفتمان اسلام سیاسی فقاهتی، از رهگذر دانش سیاسی می‌توان روح و روان جامعه را به آرامش و امنیت رساند.
ولی اگر از دریچه‌ی امر سیاست به جامعه بنگریم، فقدان تبیین علمیِ پیوند بین مقاصد، اقدامات و نتایج با خوانش هیوود، به‌وضوح قابل مشاهده است؛ مشاهداتی که برخی سیاست پژوهان دغدغه‌مند را به تکاپو می‌اندازد، اما هرچه تلاش می‌کنند، مع‌الأسف گوش شنوائی نمی‌یابند. ...

|| سیدمهدی حسینی

سرنخ:
۱. بشیریه؛ احیای علوم‌ سیاسی، "گفتاری در پیشه‌ی سیاستگری"
۲. اشمیت؛ الهیات سیاسی
۳. آگامبن؛ وضعیت استثنایی
۴. شافاک؛ فرزانگی در عصر تفرقه
۵. آل احمد؛ غربزدگی
۶. ابوالحمد؛ مبانی سیاست
۷. هیوود؛ سیاست