فاش نیوز - حیا؛ فراز قابل تأملی دارد دعای پس از زیارت امام رضا: سیدی لو علمت الأرض بذنوبی لساخت بی، اوالجبال لهدتنی، اوالسماوات لاختطفتنی، اوالبحار لأغرقتنی. عجیب است و البته باعث رجا.

ناظر بر این فراز می‌توانیم مطمئن باشیم که زمین و کوه‌ها و آسمان‌ها و دریاها از گناهان ما مطلع نیستند یا دست‌کم از همه‌شان مطلع نیستند؛ که اگر بودند وحشتناک می‌شد و زمین هر آینه ما را به جرم گناهانمان می‌بلعید.

ما گناه را روی بر و بحر مرتکب می‌شویم؛ لیکن خدا چشم خشکی و دریا را بر گناه ما می‌بندد. نیز چشم سماوات را. حال یا به کرامت یا به حیا.

راستی که چقدر این فراز ما را شرمنده می‌کند پیش خدا. خدا می‌توانست به سهولت آبروی ما را نزد کوه‌ها و دریاها ببرد و ما را نزد زمین بی‌آبرو کند؛ ولی این کار را نمی‌کند.

نه، زمین نباید مطلع باشد از کارنامه‌ی سیاه ما و از روسیاهی ما. دلم می‌گوید شکر کنم خدا را این‌بار فقط به‌خاطر همین ستارالعیوبی. بی‌آبرو می‌شدیم نزد زمین اگر لطف خدا نبود.

چقدر مفهوم حیا در دعای پس از زیارت شمس‌الشموس وسیع، منتشر و بزرگ است. جوری خدا به فکر آبروی ماست، کأنه ما همه پیامبرزاده‌ایم و راستی مگر نیستیم؟

۲۴ آبان ۱۴۰۴

|| حسین قدیانی