فاش نیوز - گاهی اوقات، داستانهای زندگی افراد آنقدر قوی و پر از درس است که تلنگری عمیق به ما بزند. طارق دحیماوی، جانباز نخاعی اهوازی، یکی از همین چهرههای درخشان است. او در سن ۱۹ سالگی، درست در ماههای پایانی خدمت سربازی، هدف گلوله تروریستها قرار گرفت و مسیر زندگیاش برای همیشه تغییر کرد.
اما داستان طارق، داستان تسلیمشدن نیست؛ داستان دوباره برخاستن است. او باوجود قطع نخاع شدن، نهتنها درس را رها نکرد، بلکه در قامت یک ورزشکارِ حرفهای بسکتبال با ویلچر، پرچم تیم خوزستان را در میادین ورزشی بالا نگه داشته است.
تیم بسکتبال جانبازان خوزستان در مسابقات بسکتبال ۱۴۰۴ به مرحله نیمهنهایی رسیده بود که مطلع شدم جانباز دحیماوی هم همراه تیم است. حضور او در مسابقات برایم باورکردنی نبود. به گپوگفت کوتاه ورزشی با جانباز دحیماوی توجه کنید، تا به علت تعجبم پی ببرید
...
جانباز دحیماوی، آفرین به همتتان. لطفاً از خودتان بگویید؛ از روزهای کودکی تا شروع خدمت سربازی.
- جانباز طارق دحیماوی: من در تاریخ ۵ مهر ۱۳۷۳ در شهر اهواز به دنیا آمدم. بعد از پایان تحصیلات دبیرستان، مثل بسیاری از جوانها، در ۱۹ آذر ۱۳۹۱ به خدمت سربازی اعزام شدم.
حادثهای که باعث جانبازی شما شد چه زمانی و چگونه اتفاق افتاد؟
- جانباز طارق دحیماوی: بهمنماه ۱۳۹۲ بود، اعضای گروهک تروریستی حرکةالنضال به محل پست ما در حمدیه حمله کردند. در تیراندازیشان، من از ناحیه پا، کمر و لگن مجروح شدم.
وقتی متوجه شدید جانباز نخاعی شدید، چه حسی داشتید؟
- جانباز طارق دحیماوی: موقعی که نخاعی شدم هیچ مشکلی برایم پیش نیامد. بهراحتی با آن کنار آمدم؛ چون در راه خدمت به وطن اینطوری شدم.
بعد سپریکردن دوره درمان، چطور مسیر زندگیتان را ادامه دادید؟
- جانباز طارق دحیماوی: سعی کردم تسلیم نشوم. درس را ادامه دادم و الان در حال فارغالتحصیل شدن از دانشگاه هستم. سال ۹۵ رفتم دانشگاه آزاد. اول کاردانی رایانه خواندم بعد کارشناسی تربیتبدنی و الان ارشد فیزیولوژی تغذیه ورزشی. سراغ ورزش رفتم. چون همیشه به ورزش علاقه داشتم، و ویلچری شدن باعث نشد از آن دور شوم. ورزش برای ما جانبازان ضروری است. بهتدریج وارد ورزش بسکتبال جانبازان نخاعی شدم و در تمرینات جدی شرکت کردم
.
در مورد فعالیت ورزشیتان بیشتر بگویید.
- جانباز طارق دحیماوی: از طریق دوستان با ورزش بسکتبال آشنا شدم. اولینبار بعد از مجروحیت، در ورزش دومیدانی فعالیت کردم. مدتی هم پرتاب وزنه کار کردم و بعد از دومیدانی راهی بسکتبال شدم. چون کار انفرادی دوست ندارم. سابقه تشکیل تیم بسکتبال جانبازان به دههٔ شصت برمیگردد. امن با افتخار عضو تیم بسکتبال جانبازان خوزستان هستم. تیم ما هر ساله در سطح کشور در صدر تیمهای برتر است. در سال ۱۴۰۴ هم در مسابقات رامسر شرکت کردیم و در میان ۱۵ تیم، مقام نایبقهرمان را کسب کردیم. تیم با حضور جانباز راکی،جانباز علی موسوی،جانباز سواری، جانباز حبیبیان، آقای عادل طرفی مربی تیم ملی، احمد ولی الهی سرپرست بسکتبال اهواز،جبار چلداوی و حبیب حمیدی به مسابقات رفت. هر ساله تیم خوزستان در سکوی اول قرار داشت. در سال ۱۴۰۴ نایبقهرمان شدیم.
شما بهتازگی جراحی ای روی ستون فقرات داشتید. چطور در مسابقات شرکت کردید؟
- جانباز طارق دحیماوی: فقط میتوانم بگم عشق به تلاش دوستانم و تیم جانبازان خوزستان بود. دکتر هم این نکته را یادآوری کرد. اما نتوانستم بگذرم. همراه تیم راهی شدم .
اگر حرف آخر یا پیامی دارید، بفرمایید.
- فقط میخواهم بگویم که زندگی هرچقدر سخت شود، اگر ایمان و هدف داشته باشی، میتوانی دوباره برخیزی. جانباز بودن برای من فقط درد نیست، افتخار است.