فاش نیوز - فاصله میان شعار و واقعیت، نهتنها مشکلات جامعه ایثارگری را کاهش نداده، بلکه بر رنج های اقتصادی، جسمی و روانی آنها نیز افزوده است.
سالهاست که در تبلیغات رسمی صدا و سیما و برخی رسانههای جمعی، تصویری اغراقآمیز و گاه غیر واقعی از وضعیت معیشتی ایثارگران ارائه میشود. تصویری که به مخاطب چنین القا میکند که جامعه ایثارگری از همه امکانات لازم برای یک زندگی مرفه برخوردار است. این روایت رسانهای نه تنها با واقعیت فاصلهای عمیق دارد، بلکه در عمل به نادیده گرفتن مشکلات واقعی این قشر منجر شده است.
واقعیت این است که بیش از ۹۰ درصد از ایثارگران حتی حداقلهای یک زندگی آبرومند را در اختیار ندارند و تنها گروه محدودی از جانبازان ۷۰ درصد هستند که از حقوقی نسبتاً بهتر و سطحی از زندگی معمولی برخوردارند. بر این اساس تعمیم شرایط این گروه خاص به کل جامعه ایثارگر، تحریفی آشکار از واقعیت زندگی اکثریت ایثارگران است.
مسکن
اگر چه در زمینه مسکن ایثارگران، در سالهای گذشته وام وتسهیلاتی به بخش بزرگی از جامعه ایثارگری اختصاص یافته اما این تسهیلات در عمل نتوانسته است نیاز واقعی به مسکن مناسب را برطرف کند و در بسیاری موارد، مبلغ وام تنها معادل یکچهارم ارزش ملک بوده و ایثارگر توان تأمین مابقی هزینه یا بازپرداخت اقساط سنگین را نداشته است.
نتیجه آنکه بسیاری ناچار به فروش خانه یا حتی فروش امتیاز وام با مبلغی ناچیز شدهاند،. وضعیتی که عملاً هدف حمایتی این تسهیلات را بیاثر کرده است. چرا که جانبازان زیر ۲۵ درصد؛ حلقه گمشده حمایت جانبازان زیر ۲۵ درصد از مظلوم ترین اقشار جامعه ایثارگرند.
متاسفانه تسهیلات در نظر گرفتهشده برای این گروه بسیار محدود است و در موارد فراوان حتی کمک معیشت حداقلی نیز به صورت مستمر پرداخت نمیشود. سالها وعده، قرار گرفتن در نوبت و بلاتکلیفی، سهم بسیاری از این عزیزان بوده است.
حتی در میان جانبازان بالای ۲۵ درصد نیز، شمار قابل توجهی هنوز حقوق حالت اشتغال دریافت نمیکنند و صرفاً از کمک معیشتی اندک بهرهمند هستندف آن هم بدون نظام پرداخت شفاف، پایدار و منطبق با حقوق کارکنان دولت.
استخدام فرزندان ایثارگران
فاصله واقعیت با شعار برخلاف آنچه در برخی رسانهها القا میشود، استخدام فرزندان ایثارگران نه فوری است و نه تضمینشده. بلکه این فرآیند معمولاً با سالها انتظار برای برگزاری آزمونهای استخدامی همراه است، آزمونهایی که سایر اقشار جامعه نیز مجاز به شرکت در آن هستند.
امتیازات ایثارگری، اگرچه وجود دارد، اما تعیینکننده قطعی قبولی نیست و موفقیت در این آزمونها بیش از هر چیز وابسته به آمادگی علمی فرد است. بنابراین، روایت «استخدام حتمی» با واقعیت میدانی فاصلهای جدی دارد. از سوی دیگر، استخدام فرزندان شهدا نیز دقیقاً همان مسیر دشوار سایر ایثارگران را طی میکند: انتظارهای طولانی، آزمونهای رقابتی، ظرفیتهای محدود و عدم قطعیت در پذیرش. امتیازات قانونی اگرچه وجود دارد، اما در عمل بههیچوجه به معنای اشتغال فوری یا تضمینشده نیست.
معیشت
احترام نمادین، حمایت ناکافی در این میان، والدین شهدا و فرزندان آنان نیز با مشکلاتی مشابه سایر ایثارگران روبهرو هستند؛ واقعیتی که کمتر به آن پرداخته می شود. برخلاف تصور عمومی، حقوق دریافتی والدین شهدا حقوقی چشمگیر، ممتاز یا تضمینکننده رفاه نیست و در بسیاری موارد حتی پاسخگوی هزینههای معمول زندگی، درمان، دارو و مراقبتهای دوران سالمندی نمیباشد.
بسیاری از والدین شهدا امروز در سنین کهنسالی با مشکلات جسمی و درمانی متعدد مواجهاند، اما سطح حمایتهای مالی و خدماتی متناسب با این شرایط افزایش نیافته است.
درمان
زخمی عمیقتر از سالهای جنگ بخش بزرگی از جامعه ایثارگر با مشکلات جدی درمانی مواجه است؛ بهویژه در حوزه دندانپزشکی. عوارض داروهای شیمیایی و درمانهای طولانیمدت موجب تخریب شدید دندانها شده، اما بنیاد عملاً هزینههای دندانپزشکی را پوشش نمیدهد. این در حالی است که چنین درمانهایی نه یک خدمت لوکس، بلکه نیازی اساسی برای حفظ سلامت و کرامت انسانی ایثارگران است.
صدای دهل از دور خوش است
و بالاخره به این ضرب المثل می رسیم که جامعه ایثارگر امروز بیش از هر چیز مصداق همان «صدای دهل از دور خوش است» شده است. آنچه در تبلیغات و پروپاگاندا نمایش داده میشود، با زندگی روزمره بسیاری از ایثارگران، خانوادههای شهدا و والدین شاهد همخوانی ندارد.
فاصله میان شعار و واقعیت، نهتنها مشکلات جامعه ایثارگری را کاهش نداده، بلکه بر رنجهای اقتصادی، جسمی و روانی آنان نیز افزوده است. سخن پایانی اینکه رنج جامعه ایثارگر را نمیتوان در یک مقاله خلاصه کرد. چرا که دهها درد پنهان، مشکلات معیشتی، درمانی، روحی و اجتماعی سالهاست بر دوش کسانی سنگینی میکند که روزی بیهیچ چشمداشتی از جان و سلامت خود گذشتهاند.
آنچه امروز بیش از هر چیز ضرورت دارد، بازنگری صادقانه در سیاستها، شفافیت در پرداختها و عبور از نمایشهای رسانهای بهسوی حمایتهای واقعی، مؤثر و کرامتمحور است.
ایثارگران، والدین شهدا و فرزندان آنان نه توقع امتیاز ویژه دارند و نه خواهان بزرگنمایی هستند؛ بلکه تنها خواستهشان زندگی در شأن فداکاری و صبوریشان است.
|| محمد غیبی