فاش نیوز - به کجا چنین شتابان، جناب رئیس جمهور؟ راهی که میپیمایید، بیش از آنکه به مقصدی روشن ختم شود، به گرداب بیتدبیری میماند. مدیریت پخته آن است که پیش از هر تصمیم، همهی جوانب را بسنجد، شرایط مردم را ببیند، و حواشی را در نظر گیرد. اما تصمیمات اخیر، گویی نه بر بستر خرد جمعی، که بر شتاب و بیتوجهی بنا شدهاند.
حذف ارز ترجیحی؛ زخمی بر تن معیشت
حذف ارز ترجیحی، اگرچه در ظاهر اصلاحی اقتصادی است، ولی اینک دراین وضع و زمان زخمی است بر تن معیشت مردم. یارانهی یک میلیون تومانی در برابر تورم افسارگسیخته، همچون قطرهای بر کویر خشک است. این تصمیم، نهتنها آرامش نیاورد، بلکه بازار را به آشوب کشاند و امنیت روانی جامعه را لرزاند.
آیا بهتر نبود پیش از این اقدام، فقط چندنفر از معلمان سادهی ریاضی مقطع مدارس راهنمایی را درتیم تصمیمگیرنده مجموعه دولت دعوت میکردید تا تصویر روشنتری از معادلات تورم و معیشت برایتان در لایحه و این تصمیمات اخیر ترسیم کنند؟
صدای خیابانها؛ پژواک مردم وفادار
فریاد خیابانها، فریاد دشمنان نیست؛ پژواک همان مردمی است که بارها در سختترین بزنگاهها پشت انقلاب ایستادهاند. بیتوجهی به این صدا، خیانت به اعتماد آنان است. مزدوران و خرابکاران از همین آب گلآلودی که شما ساختهاید، سناریو مینویسند؛ اما ریشهی بحران، بیتدبیری در تصمیمات اقتصادی است.
بیانیهها و هشدار نخبگان
انبوهی از بیانیهها، توصیهها و هشدارهای نخبگان و گروههای مردمی، همچون ناقوس بیدارباش در فضای عمومی طنینانداز شدهاند. این صداها باید شما را هوشیار میکرد، اما دریغ که گوش دولت به روی دلسوزان بسته است.
مدیریت پخته، شنیدن همین صداهاست؛ نه محصور شدن در اتاقهای بستهی پاستور.
لایحه بودجه ۱۴۰۵؛ آیینهی بیتعادلی
بودجهی ۱۴۰۵، خود سندی است بر بیتوجهی به کارشناسی:
- افزایش ۲۰ درصدی حقوق در برابر تورم بالای ۴۵ درصدی، یعنی کاهش واقعی قدرت خرید.
- بیتعادلی در سنوات شرکتهای دولتی.
- تداوم زیاندهی شرکتهای شبهدولتی بدون اصلاح ساختار.
این لایحه نه راهحل، که خود بخشی از بحران است؛ آیینهای که بیتعادلی و بیتدبیری را عیان میکند.
پایانبندی؛ دعوت به تعادل
جناب پزشکیان، کشور را نمیتوان با شتاب به پیش برد. تصمیمات شما بیش از آنکه راهگشا باشند، بحرانزا شدهاند. مدیریت پخته یعنی تعادل، کارشناسی، و شنیدن صدای مردم.
بیتوجهی به این اصول، آیندهای مبهمتر خواهد ساخت.
پس بار دیگر میپرسم، واقعـــــــــأ به کجــــا چنیـــــن شتـــابــــان؟
|| سیدرضا موسوی فاضل