مدّت‌هاست
به رسم ادب،
چند قدمی عقب‌تر از شما ایستاده‌ام؛
نه آن‌قدر دور
که در غبارِماندن
«المتأخّر عنهم زاهق» شوم،
و نه آن‌قدر پیش
که بی‌اجازه‌ی وقت
«المتقدّم لهم مارق» گردم.

ایستاده‌ام
در فاصله‌ای به اندازه‌ی ایمان،
با دلی که می‌خواهد
نه سبقت بگیرد
و نه بماند،
فقط…
همراه باشد.

آرزوی من این است
که روز ظهورت،
وقتی جهان
نفسی تازه می‌کشد
و عدل
در کوچه‌های زمین قدم می‌زند،
از آنان باشم که
بی‌هیاهو
«اللازم لهم لاحق»‌اند؛
نه نامدار،
نه مدّعی،
فقط صادق.

ای پناهِ بی‌پناهان،
ای کهفِ حصینِ دل‌های خسته،
در هجومِ تردیدها
و تاریکیِ غیبت،
ما را
در سایه‌ی نگاهت
امان بده.

سلام بر صبحی
که با نام تو آغاز می‌شود،
سلام بر امیدی
که هرگز کهنه نمی‌شود.
ولادت حضرت صاحب‌الزمان (عج) مبارک
دعاهامان
به وقت اجابت،
دل‌هایمان
به رنگ خدا
و قدم‌هایمان
در مسیر انتظار،
ثابت و آرام

|| علی‌رضارجائی