فاش نیوز - تلویزیونِ کوچکِ گوشه‌ی اتاق روشن بود. تصویر رهبر روی صفحه می‌درخشید. آرام و با چشمانی خندان، در حال سخن گفتن بود. صدای ایشان، با طمأنینه، از میان موج‌های الکترونیکی تلویزیون عبور می‌کرد و در دلِ سکوت اتاق می‌نشست.

پیرمردی با لباس خاکی دوران جبهه، چشم به تصویر دوخته بود. غرور خاموش در چهره‌اش موج می‌زد. دستش را روی عکسِ قاب‌شدۀ دو شهیدِ جوان، لغزاند؛ لب‌هایش اما بی‌صدا، جملۀ تشکر را تکرار کرد، همان که از زبان رهبر جاری شد.
 پشت سر رهبر، پرچم سه‌رنگ ایران برافراشته بود. رنگ‌ها جان گرفته‌ بودند. هر واژۀ ایشان، مثل نسیم خنک، بر چهره‌ی شهدا در قاب‌ها می‌‌نشست؛ انگار لبخندشان تازه‌تر می‌شد، روشن‌تر، سبک‌تر.
همسر مرد از آشپزخانه بیرون آمد. سینی چای در دستش بود. نگاهی به تلویزیون انداخت. اشک آشکار و پنهانش با لبخند گره خورد..
- الحمدلله...خشنودند.

خشنودی حضرت آقا، سلامتی خانواده شهدا صلوات

(بر اساس پیام تشکر رهبر معظم انقلاب از حضور مردم در راه‌پیمایی ۲۲ بهمن ۱۴۰۴)

|| جعفری