فاش نیوز - یادش به‌خیر خانه‌های کاهگلی، خشتی و آجری، چقدر باصفا، ساده و زیبا بودند. حیاط چون دشت و حوض آبش چون دریا برایمان بزرگ بود. خانه‌ای که طلوع و غروب خورشید را می‌شد در آن دید؛ خانه‌ای که دیوارهایش حریم و حرمت داشت؛ خانه‌هایی که دیوارهایش پیونددهنده قلب‌ها میان همسایه‌ها بود نه جداکننده؛ خانه‌هایی که جنوبش تا قبله و شمالش تا راه شیری و مشرق و مغربش از طلوع تا غروب خورشید بی‌انتها بود؛ خانه‌ای که درش با بسم‌الله و شکر خدا باز و بسته می‌شد.

خانه‌ای که مردش خسته از کار روزانه وارد خانه می‌شد؛ اما راضی و امیدوار و بانویی که با عشق و محبت مشغول امور خانه و بچه‌ها و البته رضایت آقای خانه بود؛ خانه‌ای که مصالحش از جنس آدم بود (خاک و گل) و روحش مالامال از عشق و آرامش و همدلی میان اهالی آن بود. خانه‌ای که مردش ستون آن بود و زن حیا و آبروی آن؛ خانه‌ای که روزیشان به آسمان وصل بود و شکرگزار و قانع از آنچه سر سفره است.

خانه‌ای که دختر در آن برکت بود و پسر نعمت؛ خانه‌ای که شادی و شعف آن در داشتن فرزندان صالح بود. خانه‌ای که همه چیزهای دنیایی در آن نبود؛ اما ایمان بود، ذکر و نماز بود، دعا و صلوات بود، صداقت و توکل بود. خانه‌ای که بر پایهٔ قرار استوار بود نه فرار؛ قرار و قول اهالی خانه برای با هم بودن از تولد تا مرگ.

اکنون در دوران جدید و آینده‌ای بهتر برای وطنم و اهالی آن دعا می‌کنم تا خانه و خانواده‌هایمان با احترام و حفظ سنت‌ها و آئین‌های دینی و ملی و فرهنگی، سرشار از عشق و مهربانی، در سایه نظام جمهوری اسلامی ایران به قله‌های افتخار و عزت و اقتدار دست یابند. ان‌شاءالله. یا الله یا عزیز و یا ذالقوةالمتین

|| رحمان الهی