فاش نیوز - آنچه درروزهای اخیردردانشگاه صنعتی شریف رخ داد،نه یک «اعتراض دانشجوییِ خالص» بود و نه صرفاً یک اختلاف سلیقه دروندانشگاهی؛ بلکه تکرار یک سناریوی آشناست که سالهاست دشمن، دانشگاه رانقطه شروع عملیات روانی وساختارشکنانه خودتعریف کرده است.
اصلِ اعتراض،نقد و مطالبهگری، حق مسلم دانشجوست؛ حقی که نهتنها قابل انکار نیست، بلکه موتور پویایی فضای علمی و اجتماعی است. اما لاتبازی، عربدهکشی، تخریب، درگیری سازمانیافته و عبور از مرز گفتوگو هیچ نسبتی با اعتراض ندارد. اینها دقیقاًهمان نشانههایی است که بوی پروژه میدهد؛پروژهای که مهرههایش یا بیرمقاند یا اجارهای،اما مأموریتشان مشخص است: برهم زدن نظم،ساختارشکنی والقای بیثباتی.
همزمانی معنادار درگیریهای خیابانی در محیط دانشگاه باهک سایت رسمی دانشگاه،دیگر جایی برای سادهانگاری باقی نمیگذارد. اینها تکههای جدا از هم نیستند؛ یک پازلاند. پازلی از پیش طراحیشده که نشان میدهد دشمن از مسیر دانشجویی وارد شده و تلاش دارد دانشگاه را به سکوی عملیات رسانهای خود تبدیل کند.
در این میان، مصاحبههای جهتدارونقشآفرینی چهرههایی که سالهاست بیهزینه درفضای عمومی چهره «موجه» ساختهاند،بیش از پیش قابل تأمل است.شریفی زارچی نمونهای روشن(مردهمیشه غایب درمیدان) ازهمین الگوست؛فردی که بدون پاسخگویی به بدنه مردم ونظام،ناگهان درزمین رسانههای معاندبازی میکند و ژست دلسوزی برای دانشگاه میگیرد،درحالی که خروجی سخنش عملاًخوراک اتاق عملیات دشمن است.نقد، اگر صادقانه باشد، مسیرش شفاف است؛ نه همزمان با هک و آشوب و التهاب.
اما نقطه شکست این سناریو کجابود؟
حضور دانشجویان انقلابی،متعهد و ایراندوست.
دانشجویانی که با ایستادن در برابر هرجومرج، نشان دادند دانشگاه هنوز زنده است،هنوز ریشه دارد و هنوز اجازه نمیدهد چند مهره سوخته، آن را به گروگان بگیرند. این حضور،نهفقط قابل تقدیر، بلکه پیام روشنی داشت:
«دانشگاه ملک مطلق دشمن نیست.»
امروزدیگردست دشمن روشده است.
وقتی اعتراض به آشوب گره میخورد،وقتی نقدباهک و عملیات روانی همزمان میشود،و وقتی چهرههای بهظاهردانشگاهی نقش پیادهنظام رسانههای معاندرا بازی میکنند،دیگر جایی برای مظلومنمایی باقی نمیماند.این سناریو سوخته؛ مهرهها مصرف شدهاندودانشگاه،برخلاف خواست طراحان بیرونی،همچنان ایستاده است.
|| سیدرضا موسوی فاضل