فاش نیوز - حق؛ مبارزه با آمریکا و آن «گل دست خدا» اگر مارادونا را با شهدای والفجر هشت محشور کرد من تعجب نمیکنم. تصور کن. دیگو مارادونا و شاهرخ ضرغام در یک قاب. اسطورهای عاشق مسیح، اسطورهای عاشق مهدی. مهدی پسر فاطمه و مسیح پسر مریم و در جبههی خانطومان شهید محمد بلباسی، هم هوای مسجد را داشت هم هوای کلیسا را.
آخرش هم یانکیها نمیتوانند بمبی بسازند که افکار و عقاید ما را عوض کند. ما تخسترین بچههای آخرالزمانیم. حتی سرما هم بخوریم میرویم پیش دکتر چمران. برکلی را با آن عظمت پیچاند و رفت خرابههای لبنان که چی؟ که موسیصدر در کمک به نوع بشر دستتنها نباشد. امروز هر که دلش با خامنهای نیست، حق ندارد از عشق به امام موسی و محبت به چمران سخن بگوید. تو بگذار زامبیها رهبر ما را با قذافی قیاس کنند. ما که میدانیم سید چطور حال قذافی را گرفت موسم ورود به خیمهی معمر.
خامنهای رهبر نمادها و نشانههاست. قذافی یعنی دشمن موسیصدر و یعنی دشمن چمران و یعنی دشمن خامنهای. باشد که عاقبت ترامپ مثل قذافی شود. ما رهبری داریم که اول جمله اسم هگل را میبرد و آخر جمله به بلدچی آسمان میرسد و اینکه چرا آوینی گفت زمان بادی است که میوزد؛ هم هست و هم نیست. در کل رمانهای داستایفسکی همچین جملهای نیست. آناکارنینای تولستوی هم به سطح جملات آوینی در مدح علمدار شرق ابوالخصیب نمیرسد.
خدا خطاهای مارادونا را به گل دست خدا میبخشد. اصلش این خدا بود که فرشتهها را مأمور کرد چشم داور را بگیرند تا مبادا گل دست خدا را هند مارادونا بگیرد. آدم مثل خمینی با آب آفتابه وضو بگیرد ولی دلهی غرب نباشد. آدم مثل خامنهای با کلاشینکف به جنگ تانک برود ولی دلهی آمریکا نباشد. ما دههی شصت، دو ساعت برفک تلویزیون میدیدیم تا نیمساعت کارتون ببینیم. ما نوگل بهار نیستیم. ما را هیچ بمبی نمیتواند تکان دهد. ما از شهادت نصرالله نترسیدیم چرا که وقتی خبر شهادت چمران را هم شنیدیم باز خدا را شکر کردیم. ما عجیبغریبترین آدمهای روزگاریم.
هر که آن روز آمد راهپیمایی، ما عزیزش شمردیم ولو اگر بیحجاب بود. ما مثل حسین دنبال آزادهها میگردیم. دنبال آن آوازهخوان مدیترانه که در دوگانهی نتانیاهو - نصرالله هنوز هم عاشق سیدحسن است و سیدحسن کپی موسیصدر بود.
خامنهای همان طالقانی است؛ جمع مطهری و بهشتی. من پیپکشیدن زیباکلام را در کیهان دیدهام. یک جعبه کبریت حرام میکند که یک پیپ روشن کند. روشنفکری به ادا هم باشد، رهبر ما از جماعت جلوتر است و خامنهای مرد وطن است. سید میتوانست در تهران بماند ولی با چمران به جبههی جنوب رفت.
|| حسین قدیانی ۲۵ بهمن ۱۴۰۴