فاش نیوز - در عرف دینی واژۀ دیرآشنای بیعت ناظر بر "پیمان بستن به فرمانبرداری و اطاعت" و عملی وسواس گونه است که زندگانی امروز را بر شالودۀ تاریخ دیروز بنا نهاده و چشم‌اندازی کاملا روشن از تاریخ فردا ترسیم می‌کند.
در حوزۀ ادبیات سیاسی بیعت با دانش‌واژۀ «تعهد - میثاق coenant (1)»
صورت‌بندی شده و موضوع آن؛ تعهد نسبت به یک اقدام ِمرتبط با سرشت و سرنوشت می‌باشد.

"ریمون آرون" منطق درونی سرشت و سرنوشتی مبتنی بر "بیعت - میثاق - تعهد"را با این بیان نشان می‌دهد؛
«یک نظام اجتماعی پایدار نمی ماند مگر آنکه احساس عاطفی متناسب با آن نزد افراد مردم وجود داشته باشد.(2)»
از حیث تبارشناسی در سپیده دم تاریخ ایران با اختراع دولت و «سپردن نسخۀ آن به اسلام، مذهبی بیرون آورد که چشمه‌های خشک ناشدنی برای مقاومت در اختیار این ملت نهاده است.(3)»
هرچند در این قلمرو زرخیز برای هنگامۀ باد و بوران حوادث، در قلب مردمان «حساب بانکی عاطفیِ وفای به عهد و پیمان (4)»
باز بود، اما با ورود اینترنت از 1372 به‌تدریج "دست کج دشمن دانا" از رهگذر برتری رسانه‌ای به سوی این اندوخته بی‌نظیر دراز شد.
اوج چپاولِ آن دزدِ اعتماد! در فاصلۀ جنگ پیشین تا جنگ جاری بود که «رسانه ها آتش نگرانی مردم را شعله ور می کردند.(5)» ...
ولی بیعت با سومین رهبر و فقیه والامقام شیعه نشان داد که خصم بدسگال گره بر باد زده و آب در هاون کوبیده! ...

طرفه اینکه بیعت کردن یا "بستن" با کسی به‌معنی مرید او شدن نیز است و بنابر فرمایش سلالۀ پاکان و رهبر شهید، «ملّت ایران درس‌های اسلامی و شیعیِ خودش را خوب بلد است [و] می‌داند که چه‌ کار کند.»

|| دکتر سیدمهدی حسینی

سرنخ:
۱. مک لین؛ فرهنگ علوم سیاسی آکسفورد
۲. آرون؛ مراحل‌ اساسی سیر اندیشه در جامعه‌شناسی
۳. فوکو؛ ایرانی‌ها چه رویایی در سردارند؟
۴. آر. کاوی؛ هفت عادت مردمان مؤثر
۵. اسمیت؛ درآمدی بر نظریۀ فرهنگی