
فاش نیوز - ایران در حال تاریخسازی است. سه ساعت مداوم بارش موشک بر سر اسرائیل.
همزمان، پنتاگون با آرامش چیزی را تایید میکند که تقریباً هیچگاه به آن اعتراف نمیکند: ۱۴۱ سرباز آمریکایی در خلیج فارس زخمی شدهاند که حال بسیاری از آنها وخیم است و نُه نفر نیز تا کنون کشته شدهاند.
این اتفاق تنها چند ساعت پس از آن رخ داد که دونالد ترامپ در تلویزیون ظاهر شد و به جهان گفت که جنگ اساساً به پایان رسیده است.
پاسخ تهران در سپیدهدمِ فردا چه بود؟
سنگینترین رگبار موشکی تمام دوران جنگ. آن هم نه هر موشکی... موشک خرمشهر با کلاهکی به وزن یک تُن.
به مدت سیزده روز، روایتی که از تلآویو و واشینگتن خارج میشد یکسان بود: موشکهای ایران رو به اتمام است.
وزیر جنگ اسرائیل با افتخار از بزرگترین بمباران هوایی در تاریخ اسرائیل سخن میگفت.
مارکو روبیو مقابل دوربینها ایستاد و عملاً تسلیم شدن ایران را اعلام کرد.
بسیار خب... این چیزی است که آن «تسلیم» به نظر میرسد؛
کلاهکهای خوشهای که ریزمهمات را در شعاع ده کیلومتری پخش میکند، شهرکنشینان را از خواب بیرون میکشند و پیش از طلوع آفتاب آنها را به پناهگاهها میفرستند.
حالا به محاسبات پشت این ماجرا فکر کنید. کشوری که سیستمهای پدافند هواییاش متعلق به دههها پیش است...
در نبردی تنبهتن با پیشرفتهترین ماشین نظامی خاورمیانه که توسط بزرگترین امپراتوری نظامی تاریخ بشر، یعنی ایالات متحده، حمایت میشود، کشوری که بهتازگی رهبر طولانیمدت خود را از دست داده است، کشوری که دانشمندان هستهای تراز اولش ترور شدهاند، کشوری که با ائتلافی روبروست که فکر میکرد میتواند آن را ظرف چند روز محو کند، و با این حال، پس از سیزده روز جنگ بیوقفه... ایران هنوز در حال شلیک است. هنوز ایستاده است. هنوز از سلاحهایی رونمایی میکند که ظاهراً حتی سرویسهای اطلاعاتی آمریکا از وجودشان بیخبر بودند.
مزدوران ترامپ گفتند موشکهای ایران تمام شده است. موشکها همچنان میبارند.
آنها گفتند شهرهای موشکی نابود شدهاند. آسمان همچنان روشن میشود.
آنها گفتند که رژیم پس از ترور امام سیدعلی خامنهای فرو خواهد پاشید. در عوض، ایران رگبار موشکی را دو برابر کرد؛ از سی دقیقه به سه ساعت مداوم؛ تا جایی که حالا حتی واشینگتن نیز به وضوح در حال پنهان کردن ابعاد واقعی تلفات خود است. اگر تاریخ چیزی به ما آموخته باشد، این است که ارتش آمریکا تنها زمانی حقیقت را به مردم میگوید که چاره دیگری نداشته باشد.
اما آنچه مرا مجذوب میکند، سلاحها نیست؛ بلکه روانشناسیِ مقاومت است.
ایران در حال تاریخسازی است!
|| مروه عثمان