فاش نیوز - آقاجان، امام عزیزتر از جانم، آیتالله سیدعلی خامنهای... ببخش که من هنوز زندهام... اما شما یک ماه است که رفتهای… ناجوانمردانه در نهمین روز از رمضان ۱۴۰۴ شمسی شهیدت کردند...
نبودنت مثل یک زخم تازه، هر روز دوباره جان میگیرد. انگار همین دیروز بود که در همین روزهای بهاری، نگاهت روشنتر از همیشه بود؛ میآمدی، میخندیدی، آرام میکردی…
امسال حلول عید فطر و تحویل سال نو همزمان شد. هر سال در مسابقات قرآن کنار قاریها مینشستی و طنین دلنواز آیات را تحسین میکردی... در شبهای قدر حسینیه جا نداشت و اشکهایت با صدای مداحها بیصدا جاری بود...
در طلوع سال جدید اول چشممان به جمال شما روشن میشد و میآمدی تا دلها را گرم کنی…
حرم امام رضا(ع) هنوز ردّ قدمهایت را دارد...وقتی وارد میشدی، انگار معنای بیعت با شما در حرم امام رضا (ع) بیشتر بر جانها مینشست.
حرفهایت همیشه بوی امید میداد، بوی ایمان، بوی قوت قلب…پیامت این بود که باید کنار هم بایستیم، دست در دست هم، دل در دل هم… و ما با همان کلمات تو، آرام میشدیم، میبالیدیم، قد میکشیدیم. مقاومت میکردیم در مقابل تحریمها و هجوم دشمن آمریکایی و صهیونیستی و اروپایی... جنگ ۱۲روزه در ۲۳ خرداد شروع شد... یادمان نمیرود که در کنار مقام ولایت شما بود که دشمن را خوار و زبون کردیم...
اما حالا یکماه است که… جایت خالی است، شنیدن صدایت حسرتمان شده، و دلهایمان هنوز در شوک رفتنت مانده است.
تو رفتی… به کاروانی پیوستی که نامشان در تاریخ با نور نوشته شده است. به جمع کسانی که جهان را نه با ماندن،بلکه با رفتنشان تکان میدهند و آنها بر تارک هستی به نام شهید شناخته می شوند...
رفتی، اما ردّ قدمهایت مانده. راهت مانده. نامت مانده و در دلها تکرار میشود. حس میکنیم هنوز اینجایی… در سحرهای آرام، در دلهای شکسته، در لحظههایی که امید کم میآوریم.
ما سی روز است که با عشق تو و توصیه هایتو در میدان هستیم. فرماندهان ما چه ارتشی، چه سپاهی، چه بسیجی، چه نیروهای امنیت در سطح شهر، همه و همه در خط مقدم ایستادگی هستند. دشمن آمریکایی و صهیونیستی هر روز بر سر ما بمب میریزد. اما در همان حال هیچ کس میدان را خالی نمیکند. کودکان، سالمندان و حتی جانبازان و معلولین در صحنه حضور دارند.
آقاجان! شما رفتی، اما خاموش نشدی. رفتی، اما تمام نشدی، رفتی و آغاز شدی. حتی در کشورهای اروپایی و آمریکایی که تازه با نبودنت و رفتنت نام مقدس تو را بر زبان میآورند ؛و ما…نه بعد از یک ماه، حتی بعد از هزار ماه هم که بگذرد، یادت را و آرمانهایت را مثل چراغی که همیشه روشن است در سینه حمل خواهیم کرد و دعا میکنیم خدا به ما توفیق عمل بدهد
ر . جعفری||