فاش نیوز - سلسله اظهارات اخیر دونالد ترامپ، از تهدید به نابودی زیرساختها تا ادعای مضحکِ «علاقه مردم ایران به صدای بمب»، نشاندهنده خروجِ کاملِ ماشین جنگی آمریکا از ریلِ عقلانیت است. ترامپ که در میدانِ نبردِ «دشت مهیار» قافیه را باخته، اکنون به «تروریسم کلامی» و تعیین ضربالاجلهای پوشالی متوسل شده است.
۱. بلوفِ نیروگاهی؛ سرپوشی بر شکستِ کماندوها
تعیین ضربالاجل برای عصر سهشنبه و تهدید به نابودی کل کشور در یک شب، واکنشِ کلاسیکِ یک «قماربازِ بازنده» است. حقیقت این است که وقتی زبدهترین نیروهای «دلتا فورس» در دشت مهیار زمینگیر شدند و عملیاتِ نجات و جستجو برای خلبانانِ سرنگونشده (با کمک محدود اسرائیل) به بنبست رسید، ترامپ تنها یک راه برای فرار از افکار عمومی دارد: ایجادِ وحشتِ فراگیر. او میخواهد با تهدیدِ زیرساختها، ایران را به بازگشاییِ «هرمز» وادار کند، غافل از آنکه «ارادهی ملی» با صدای انفجار، نه تنها نمیشکند، بلکه صیقل میخورد.
۲. پارادوکسِ ویتکاف-کوشنر؛ مذاکره زیرِ سایهی بمب
تناقض بزرگ در کلام ترامپ آنجاست که از یک سو تهدید به انفجارِ کل کشور میکند و از سوی دیگر از «مذاکرات فشردهی ویتکاف و کوشنر» خبر میدهد. این نشاندهنده آن است که کاخ سفید به خوبی میداند هیچ راهِ نظامیِ پایداری در برابر ایران وجود ندارد (همانطور که سیترینوویچ اشاره کرد). آنها در پی یک «توافقِ تحمیلی» در دقیقهی نود هستند تا آبرویِ ریختهشده در میدانِ نظامی را در میزِ دیپلماسی جمع کنند.
۳. توهینِ تمدنی و روانپریشیِ سیاسی
توهینِ بیشرمانه به ملت ایران و حیوان خطاب کردنِ یک تمدنِ چند هزار ساله، نشاندهنده عمقِ کینهی دشمن از شکستهای پیاپی است. ادعای اینکه «ایرانیها دوست دارند بمباران شوند»، نه یک تحلیل، بلکه یک «بیماریِ مزمنِ ذهنی»است که ریشه در خودبرتربینیِ یانکیها دارد. اینجاست که باید گفت: «بیماری ترامپ با دارو درمان نمیشود؛ او را باید مهار کرد.»
۴. راهکارِ نهایی: مهارِ دائمی (Fix & Hangar)
همانطور که اشاره کردید، برای مهارِ این حجم از جنونِ سیاسی، راهحلهای موقتی پاسخگو نیست.
فیکسِ دائمی (Fixed Constraint): یعنی تثبیتِ قدرتِ بازدارندگیِ ایران در نقطهای که هرگونه تعرض به زیرساختها، هزینهای معادلِ فروپاشیِ منافعِ حیاتیِ آمریکا در کل منطقه و جهان (پایان پترودلار و نابودی پایگاهها) داشته باشد.
- مهارِ سخت (Hangar): قرار دادنِ ماشین جنگی آمریکا در وضعیتِ «آفلاین». فعال شدنِ پدافند در تهران و هوشیاری در دشت مهیار، نشان داد که ایران آماده است تا این «بیمارِ جنگافروز» را در قفسِ محاسباتِ غلطِ خودش محبوس کند.
ترامپ میخواهد جنگ را «چند روزه» تمام کند چون میداند فرسایشی شدنِ نبرد، یعنی فروپاشیِ اقتصادِلرزانِ آمریکا. سهشنبه برای او «آخرین مهلت» نیست، بلکه «آخرین پرده» از نمایشِ قدرتِ پوشالیاش است. ایرانِ ۱۴۰۵، با تکیه بر تجربه مهیار و اشراف بر ضعفِ دشمن، ثابت خواهد کرد که صدای واقعی که ترامپ خواهد شنید، نه صدای بمب بر فراز تهران، بلکه صدای درهمشکستنِ استخوانهای هژمونی آمریکا در منطقه خواهد بود.
ما برای بازسازیِ ویرانههای احتمالی به ۱۵ سال زمان نیاز نداریم؛ ما برای دفنِ تفکرِ ترامپیسم، تنها به ارادهی پولادینِ سحرگاهِ فردا نیاز داریم.
|| علیرضا رجائی