فاش نیوز - در روزگار آزمونهای بزرگ، همیشه پردهها کنار میروند. حقیقت، همانگونه که هست، بیپیرایه آشکار میشود؛ و آنان که سالها با نقاب وفاداری و دغدغهمندی سخن گفتهاند، ناگهان در برابر آینه زمان برهنه میشوند. رسانهها خوب میدانند که تاریخ، با هیچکس تعارف ندارد، آزمونهای سخت، مرز میان اصالت و ادعا را آشکار میسازد.
در این روزهای سخت، آنانی که باید صدای مردم، شرافت و میهندوستی باشند، گاه در حاشیهای تاریک فرومیافتند؛ با بیاعتنا به دردها و رنجها، با سکوت یا همراهی، نام خود را در صفحههای سیاه ثبت میکنند. نتیجه روشن است: روسیاهی برای همیشه بر پیشانی کسانی میماند که حقیقت را وانهادند و مسئولیت را با منفعت معامله کردند.
اما در نقطه مقابل، شرافت هرگز خاموش نمیشود. حتی اگر فریادهای دروغ پرهیاهوتر باشد، ریشههای اصالت و غیرت در دل مردم میماند و دیر یا زود صدای واقعی برمیخیزد. سرافکندگی سهم خیانتکاران است؛ و سرافرازی، حق کسانی است که در سختترین لحظات کنار حقیقت میایستند و به کشور و ملت خود خیانت نمیکنند.
خرس رفت؟
بیش از چهل روز است که جنگل ساکت شده. نه از آن سکوتهای شاعرانه، بلکه از آن سکوتهایی که بوی احتیاط میدهد.
چهرههایی که دیروز با هر نسیمِ خبر، پست و استوری میساختند، حالا انگار به خوابی طولانی رفتهاند.
خرس اما همان خرس است؛ نه تازه آمده و نه تازه رفته. فقط انگار بعضیها تازه فهمیدهاند نزدیکشدن به او، هزینه دارد. تا دیروز عکسگرفتن کنار خرس ژست شجاعت بود، امروز اما سکوت، امنتر به نظر میرسد. رسانه، اگر قرار است آیینه باشد، با سکوت چهلروزه مات میشود. شهرت، اگر قرار است صدا داشته باشد، با مصلحتسنجیهای طولانی به نجوا تبدیل میشود.
حالا سؤال ساده است: خرس رفت یا فقط کسانی که تا دیروز با او عکس یادگاری میگرفتند، آهسته از جنگل بیرون زدهاند؟
|| حمیدرضا مرادی