فاش نیوز - به نام خدا؛ در تاریخ سیاسی جهان، ندرتاً پیش آمده است که یک رهبر سیاسی به طور همزمان به عالیترین مقام مذهبی جهان مسیحیت حمله کند و خود را در جایگاهی فراتر از او، در قامت یک ناجی الهی به تصویر بکشد. اقدامات اخیر دونالد ترامپ، از حمله تند به «پاپ لئو» تا انتشار تصویری که در آن او را در حال شفای بیماران با نوری الهی نشان میدهد، فراتر از یک کمپین تبلیغاتی، نشاندهنده لایههای عمیق روانشناختی و «ایدهآلیسم خودشیفته» (Narcissistic Idealism) اوست.
۱. کیش شخصیت و تقدسگرایی سیاسی.
تصویری که در آن ترامپ با ردایی شبیه به مسیح ظاهر شده، اوج «کیش شخصیت» را نشان میدهد. از منظر روانشناسی سیاسی، فرد با استفاده از نمادهای مذهبی (مانند نور دستها، شفای بیماران و پرواز عقابها)، سعی میکند خود را از نقدپذیری خارج کرده و مخالفت با خود را به «کفر» یا «ضدیت با خدا» تبدیل کند. او با تخریب پاپ، در واقع به دنبال حذف رقیبی است که مرجعیت اخلاقی متفاوتی را نمایندگی میکند.
۲. پارادایم «ناجی بدگمان».
ترامپ در توییت خود علیه پاپ، از کلمات «ضعیف»، «افتضاح» و «بازنده» استفاده میکند. این زبان، نشاندهنده ساختار ذهنی است که در آن جهان به دو دسته «قدرتمندان پیروز» و «ضعیفان بازنده» تقسیم میشود. او حتی پاپ را به دلیل آنچه «ضعف در برابر ایران و ونزوئلا» مینامد، سرزنش میکند. این نشاندهنده شکلی از روانرنجوری است که امنیت را تنها در «سرکوب و قدرت نظامی» میبیند و هرگونه دیپلماسی یا صلحطلبی را (که پیام اصلی پاپ است) به عنوان خیانت و ضعف برچسب میزند.
۳. پیوند میلیتاریسم و مذهب (پاشنه آشیل اخلاقی).
در تصویر منتشر شده، جنگندهها و سربازان در کنار نور الهی قرار دارند. این پارادوکس رفتاری، از لحاظ تاریخی یادآور دورانی است که مذهب به ابزاری برای جنگافروزی تبدیل میشد. ترامپ با معرفی خود به عنوان مسیحای مسلح، در واقع به دنبال توجیه اقدامات نظامی (مانند وقایع اسفند ۱۴۰۴ و جنگ علیه ایران) است. او با این کار، وجدان مذهبی حامیانش را اقناع میکند که بمب و موشک، ابزارهای الهی برای برقراری نظم هستند.
۴. واقعیتگریزی و تاریخسازی جعلی.
ادعای او بر اینکه پاپ مدیون اوست («اگر من نبودم، لئو در واتیکان نبود»)، نشاندهنده نوعی «بزرگمنشی هذیانی» (Grandiose Delusion) است. او خود را مرکز ثقل هستی و خالق رویدادهای تاریخی میبیند. این نگاه به او اجازه میدهد تا حتی حقایق ملموس تاریخی (مانند عهدشکنی در برجام یا شکستهای دیپلماتیک) را به عنوان پیروزیهای درخشان بازتعریف کند.
شخصیت روانی ترامپ در سال ۲۰۲۶، ترکیبی از «سلطهگری نظامی» و «تقدس ساختگی» است. او با قراردادن خود در جایگاه مسیح، نه تنها به دنبال جلب رأی، بلکه به دنبال تسخیر روح و روان طبقهای است که در میان بحرانهای جهانی، به دنبال یک «مرد مقتدر» میگردند. اما حقیقت این است که میان «پیام صلح الهی» و «تصویر مسیحای جنگافروز»، شکافی عمیق به پهنای تاریخ وجود دارد؛ شکافی که در آن دیپلماسی و انسانیت قربانیِ خودخواهیهای فردی میگردد.
|| محمدرضا الهی(۲۴ فروردین ۱۴۰۵)