فاش نیوز - در روزگاری که منطقه خاورمیانه بیش از هر زمان دیگری به آرامش، همکاری و خرد جمعی نیاز دارد، بار دیگر سایه سیاست‌هایی بر سر آن دیده می‌شود که بوی معامله، فشار و غارت می‌دهد. دونالد ترامپ برای بسیاری از کشورهای منطقه تنها یک سیاستمدار آمریکایی نیست؛ او نماد نوعی نگاه است: نگاهی که کشورها را نه شریک، بلکه کیسه‌های پول و میدان‌های معامله می‌بیند. تجربه سال‌های گذشته نشان داد که در قاموس چنین سیاستی، امنیت فروشی است، دوستی قراردادی است و تعهدات به سرعت قابل تغییرند. هر جا سود بیشتری باشد، همان‌جا مسیر سیاست هم عوض می‌شود. قراردادهای سنگین تسلیحاتی، فشار برای پرداخت هزینه‌های حمایت، و تصمیم‌های ناگهانی که منطقه را در معرض تنش‌های تازه قرار داد، همگی نشانه‌هایی بودند که بسیاری از دولت‌ها نباید آنها را فراموش کنند.

مشکل فقط یک شخص نیست؛ مسئله شیوه‌ای از سیاست‌ورزی است که منطقه را همچون دریایی می‌بیند پر از کشتی‌های ثروت، و خود را دزدی دریایی که باید سهمش را بگیرد. در چنین نگاهی، منافع ملت‌های منطقه اهمیت چندانی ندارد؛ مهم آن است که چه کسی بیشتر می‌پردازد و چه کسی بیشتر امتیاز می‌دهد.

کشورهای منطقه امروز بیش از هر زمان دیگری باید هوشیار باشند. تاریخ نشان داده است که تکیه بر قدرت‌های بیرونی، به‌ویژه آن‌هایی که سیاستشان بر معامله لحظه‌ای بنا شده، می‌تواند هزینه‌های سنگینی داشته باشد.

امنیت پایدار نه با چک‌های میلیاردی و قراردادهای پرزرق‌وبرق، بلکه با همکاری منطقه‌ای، گفت‌وگو و اعتمادسازی میان همسایگان شکل می‌گیرد. اگر کشورهای منطقه از گذشته درس نگیرند، ممکن است بار دیگر همان داستان تکرار شود: کشتی‌هایی که با امید حرکت می‌کنند، اما در میانه راه گرفتار دزدان دریایی سیاست می‌شوند.

در دریای سیاست جهانی، هر کشوری باید نگهبان منافع خود باشد. و در این میان، بهتر است همگان چشمشان را باز نگه دارند زیرا گاهی دزد دریایی با کت‌وشلوار و لبخند وارد بندر می‌شود.

|| حمیدرضا مرادی