فاش نیوز - چهارراه ولیعصر (عج) که میرسم، بغضی گلویم را میفشارد و گلوگیر میشود، دوست دارم در کنج خلوتی، اندکی برای زخمهای دیرینه وطنم و پرچم سهرنگ وطن مویه کنم، اما حالا وقت غمگساری وغمگزاری نیست، وقت پای کار ایران بودن و ماندن پای این پرچم و حضور در میدان و خیابان است. روزانه و شبانه میبینم در این نقطه از تهران بانوان، دختران، چادری، مانتویی، با روسری با مقنعه، جوانان، نوجوانان، پیران، کهنسالان و خلاصه از هر طیف و گروه و قشر و صنفی بهویژه بانوان که اینبار پیشگامی نهضت و بعثت ازآن بانوان است؛ پای پرچم ایران و پرچمبهدست ایستادهاند و نمیگذارند این پرچم سهرنگ منقوش به نام الله، لحظهای در شبانهروز زمین بیفتد و بر زمین نهاده شود. نوبتدهی پایگاه ثبتنام پرچمداری چهارراه ولیعصر تا هفتهها پر است و نوبتی وجود ندارد.
پرچمداران صبح زود، ظهر، شب، شبانگاهان، نیمهشب و بامدادان و در تمامی آنات و لحظات باغرور و استوار باصلابت پایه پرچم در دست، راستقامت و استوار در برابر دیدگان هزاران بیننده، ایستادهاند خم به ابرو نمیآورند. این اهتزاز پرچم، نشانه و دال بر چیست؟ ایستادگی، پایندگی، بالندگی، پایداری، افراشتگی و اهتزاز همیشگی.
آیا ممکن است این پرچم روزی به زمین افتد؟ آیا ممکن است روزی این پرچم را کسی از روی زمین برندارد؟ البته که به فضل الهی و به یمن حضور مردم و به مدد این بصیرت مردم هرگز و هیچگاه نخواهیم دید این روز را؛ اما من با دیدن این صحنه که خودخود مردم در کف خیابان نقشآفرین آن هستند، این پرسش برایم پیش میآید که دانشجو نمایان معدودی که چندی پیش بیشرمانه پرچمسوزی کردن، یا پرچم پایینکشیدن یا پرچم پارهکردن متعلق به کدام سرزمین یا در کدام خانه، پای کدام سفره زیستهاند که از هوای سایهگستر این پرچم سرخ سهرنگ که اهتزاز آن محصول خون هزاران شهید است استشمام نکردهاند؟
اما عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد! این پرچم نهتنها امروز در سراسر بام ایران، بلکه در اقصینقاط جهان هم آزادگان و عدالتخواهان به برافراشتن آن افتخار میکنند و میبالند.
|| علی شیرین