گزارشات و مطالب مختلفی در خصوص خودروی جانبازان 70 درصد منتشر شده است و لزوم اهمیت داشتن یک ماشین با امکانات لازم نیز برای یک جانباز جسمی ـ حرکتی و بیماری‌های صعب‌العلاج بیان شده است.

قانون جامع ایثارگران در خصوص ارائه این تسهیلات چه می‌گوید: جانبازان پنجاه درصد (50%) و بالاتر که در سنوات گذشته از تسهیلات موضوع ماده (45) قانون جامع خدمات‌رسانی به ایثارگران مصوب 1386 استفاده نکرده‌اند مشمول واردات خودرو شده و همچنین جانبازان بیست و پنج درصد (25%) الی چهل و نه درصد (49%) که به‌تشخیص کمیسیون، از نظر جسمی محدودیت حرکتی دارند، همسر و فرزندان شاهد و آزادگانی که به‌تشخیص کمیسیون، معلول شناخته می­‌شوند نیز مشمول دریافت خودرو داخلی هستند.

اما مشکلی برای برخی از جانبازان مشمول خودرو داخلی و وارداتی وجود دارد که اگرچه قبلاً از این تسهیلات استفاده کرده‌اند اما مشکلات آنها همچنان باقی است. بسیاری از جانبازان معزز در سال‌های قبل صرفاً از تسهیلات خرید خودروی داخلی (که فاقد هرگونه تجهیزات و تطبیق‌پذیری برای جانبازان با شرایط حاد است) استفاده کرده‌اند، آن هم در شرایطی که قانون فعلی واردات خودرو اجرا نشده بود.

تلقی خودروهای داخلی سال‌های قبل به‌عنوان «تسهیلات موضوع ماده 45»، یک مغالطه است؛ چرا که خودروی عادی، فاقد کارکرد توان‌بخشی است و نمی‌تواند جایگزین حقی باشد که قانون‌گذار برای «خودروی مناسب» در نظر گرفته است؛ این در شرایطی است که یک جانباز، خصوصاً جسمی ـ حرکتی همسری دارد که بعد از این همه سال پرستاری از همسرش، حالا خودش نیز با مشکلات جسمی جدی دست و پنجه نرم می‌کند.

اکنون در این شرایط وظیفه کدام نهاد است که در قانون بازنگری کند؟ بنیاد شهید و امور ایثارگران به‌عنوان نهاد حمایت‌گر این عزیزان چرا وارد عمل نمی‌شود برای حل این مشکل؟ یا اگر پیگیری‌هایی انجام شده چرا نتیجه آن برای این قشر عزیز ملموس نبوده است؟

این موضوع تازه جدای از این است که هنوز جانبازانی که از هیچ تسهیلاتی -قبلاً هم- استفاده نکرده‌اند، نتوانستند خودرو وارداتی خود را تهیه کنند و موانعی چون ارز و گمرک و نبود منابع کافی از موانع اصلی این عزیزان برای داشتن خودرو مناسب است.

|| به نقل از تسنیم