فاش نیوز -  سوم خرداد، فقط یک روز در تقویم نیست؛ روزی است که غیرت یک ملت از میان دود و آتش برخاست و خرمشهر را دوباره به آغوش ایران بازگرداند.

 آن روز، فرزندان این سرزمین نشان دادند که اگر تمام دنیا پشت دشمن بایستد، باز هم ایمان، مقاومت و عشق به وطن شکست‌ناپذیر است.
 امروز نیز تنگهٔ هرمز، این شاهرگ حیاتی جهان، یادآور اقتدار مردمی است که در سخت‌ترین روزهای جنگ تحمیلی ایستادند و خم نشدند. همان مردانی که در خاک خرمشهر جنگیدند، پیامشان هنوز در موج‌های خلیج فارس شنیده می‌شود: " ایران را نمی‌توان با تهدید، تحریم یا جنگ به زانو درآورد.

 سوم خرداد، روایتِ پیروزی خون بر شمشیر است؛ روایت جوانانی که با دستان خالی اما دل‌هایی سرشار از ایمان، تاریخ را تغییر دادند.
 و امروز، تنگه هرمز همچون نگهبانی بیدار، نماد اقتدار، مقاومت و هوشیاری ایران در برابر هر تهدیدی است.
 تاریخ این سرزمین، جاده‌ای ممتد از ایستادگی است؛ خطی سرخ که از نخل‌های سربریده کارون می‌گذرد و امروز به آب‌های خروشان و نیلگون خلیج فارس می‌رسد. حماسه سوم خرداد ۱۳۶۱ تا وقایع جنگ چهل‌روزه اخیر و حراست مقتدرانه از تنگه هرمز، داستان تکرار یک روح اساطیری در رگ‌های نسل جدید ایران است.

 خرمشهر، ۱۹ ماه، زیر چکمه‌های سنگین و نامحرم دشمن نفس‌تنگی کشید. ۱۹ ماه تلخ و فرساینده که در آن، شهر پررونق جنوب به "خونین‌شهر" بدل شد و دشمن بر دیوارهایش نوشت: «آمده‌ایم تا بمانیم». اما غیرت ایرانی، این ماندن را به کابوسی ابدی برای متجاوز تبدیل کرد. عملیات بیت‌المقدس، انفجار بغض ۱۹ماهه یک ملت بود؛ فروریختن دژهایی که جهان آن‌ها را رسوخ‌ناپذیر می‌دانست. امروز، نیروهای رزمی ما در خط مقدم دریا، با همان بغض مقدس و غیرت تاریخی ایستاده‌اند. روزهاست که چشم در چشم قدرت‌های فرامنطقه‌ای، پهنه آسمان و دریای جنوب را قرق کرده‌اند. اگر در سال ۶۱، نوزده ماه صبر کردیم تا جهان بفهمد خاک ما فروختنی نیست، امروز در تنگه هرمز، حتی چهل ثانیه هم به بیگانه فرصت طمع داده نمی‌شود. سیادت دریایی امروز، خون‌بهای همان ۱۹ ماه غربت خرمشهر است.
 روزگاری، محمد جهان‌آراها با دست‌های خالی، تانک‌ها و سلاح‌های مدرن ابرقدرت‌ها را به بازی می‌گرفتند و با گوشت و استخوان، مقابل لشکرهای تا بن دندان مسلح می‌ایستادند. آن‌ها با خون خود زمان خریدند تا ایران بیدار شود. امروز در تنگه هرمز، آن دست‌های خالی به مشت‌های آهنین تبدیل شده‌اند. فرزندان همان تکاوران، پاسداران و بسیجیان، با اتکا به دانش بومی، پرواز پهپادهای کرار و ابابیل، و غرش موشک‌های غدیر و خلیج‌فارس، کابوسی نوین در دل دریا ساخته‌اند.

 آن کلام ملکوتی پیر جماران که فرمود "خرمشهر را خدا آزاد کرد"، پرده از یک راز بزرگ برداشت. شاید در محاسبات مادی و دنیوی، خرمشهر نباید آزاد می‌شد. اما نیرویی از جنس ایمان، معادلات روی کاغذ را به آتش کشید. امروز نیز در نبرد و پایداری راهبُردی، کدام خط‌کش مادی می‌تواند توجیه کند که چگونه یک ملت زیر سنگین‌ترین تحریم‌ها و فشارهای روانی، این‌گونه استوار در برابر ناوهای غول‌پیکر مدعیان جهان صف‌آرایی می‌کند؟ این همان دست خداست که از آستین یگان‌های رزمی و تکاوران غیور دریا بیرون آمده است. دستان پرصلابتی که فرماندهی یکی از حساس‌ترین گلوگاه‌های جهان را با اقتدار در دست دارند.

 خرمشهر، مادر تمام مقاومت‌های ماست. نوزده ماه اسارت این شهر به ما آموخت که برای آزادی، باید تا پای جان جنگید. امروز، بادهای تندی که بر فراز موج‌های تنگه هرمز می‌وزند، بوی همان باروت و ایمان سوم خرداد را با خود دارند. نسلی که امروز بر عرشه شناورهای تندرو در خلیج فارس ایستاده، فرزندان همان پدرانی هستند که روی دیوارهای خرمشهر آزاد شده با خون نوشتند: «خرمشهر آزاد شد، جمعیت ۳۶ میلیون نفر». امروز نیز ایران، یکپارچه در امتداد تنگه هرمز ایستاده است؛ مقتدر، بیدار و شکست‌ناپذیر.

 خرمشهر آزاد شد، چون مردمانی داشت که وطن را با جان دوست داشتند؛ و ایران پابرجاست، چون هنوز روح مقاومت در رگ‌های این ملت جاری است.
 امروز به یاد شهدای سوم خرداد باز زمزمه کنیم: سجاده‌ای داریم به وسعت زمین، و قبله‌ای به عمق هستی و صفوفی به زیبایی اقیانوس. ایمانی راسخ‌تر از کوه‌ها و آیاتی به دل‌انگیزی حقیقت و همواره به امامت نور خورشید نماز می‌گذاریم."

|| حمیرا حسینی یگانه