فاش نیوز - به نام خدا؛ ۱. پدیده «مرغ همسایه غاز است» (خودکم‌بینی ملی)
متأسفانه دهه‌هاست که نوعی نگاه «تکنولوژی‌زده» در بخشی از جامعه شکل گرفته که تصور می‌کند هر چه از غرب بیاید، ذاتاً برتر است. وقتی کاربر به محض باز شدن بسترهای خارجی، محصول بومی را ترک می‌کند، در واقع به «نخبه و مهندس ایرانی» که در سخت‌ترین شرایط تحریم و محدودیت، این زیرساخت را سرپا نگه داشته، بی‌اعتمادی می‌کند. این همان تفکر «ما نمی‌توانیم» است که در لایه‌های نرم فرهنگی  ما هنوز رسوب کرده است.

 ۲. نادیده گرفتن امنیت و حاکمیت ملی
بسیاری از کسانی که به سمت پلتفرم‌های خارجی هجوم می‌برند، توجه ندارند که در دنیای امروز، «داده (Data)» حکم نفت را دارد. خروج از پیام‌رسان ایرانی به معنای تقدیم کردن داده‌های عظیم ملی به شرکت‌هایی است که تعهدی به قوانین ایران ندارند و در بحران‌ها، خود به ابزار جنگ نرم علیه ملت تبدیل می‌شوند. حمایت از «بله» یا هر پلتفرم داخلی، صرفاً یک انتخاب نرم‌افزاری نیست، بلکه حمایت از «استقلال دیجیتال» کشور است.

اعتراف صریح ایلان ماسک (نماد تکنولوژی غرب ویکی از متمدنهای باکلاس!) مبنی بر قرار دادن زیرساخت‌های "استارلینک" در اختیار ماشین جنگی آمریکا برای هدایت پهپادها و بمباران خاک ایران، بزرگترین گواه بر این حقیقت است که ابزارهای دیجیتال غربی، نه برای "آزادی ارتباطات"، بلکه به عنوان "سلاح‌های هوشمند" در خدمت تروریسم بین‌المللی هستند.

 ۳. چرخه معیوب «حمایت نکردن و انتقاد کردن»
عده‌ای مدام می‌پرسند «چرا پیشرفت نمی‌کنیم؟»، اما حاضر نیستند کوچکترین قدم را برای حمایت از سرمایه داخلی بردارند. پیشرفت هر محصولی (از خودرو گرفته تا نرم‌افزار) در گروی «استفاده، بازخورد و وفاداری مشتری» است. اگر نخبگان ما در پلتفرم‌های داخلی، حمایت میلیونی هموطنانشان را حس نکنند، انگیزه برای توسعه و رقابت از بین می‌رود.

 ۴. مظلومیت نخبگان داخلی
مهندسان جوانی که در این پلتفرم‌ها کار می‌کنند، سربازان خط مقدم جنگ نوین هستند. اینکه زحمات آن‌ها با یک نگاه صرفاً سیاسی یا سلیقه‌ای نادیده گرفته شود، مصداق همان بی‌توجهی به «هویت و اعتبار ملی ایرانی » است.

تجربه نشان داده که هر جا به توان داخلی تکیه کردیم (مانند صنایع موشکی و هسته‌ای)، به قله رسیدیم و هر جا چشم به دست بیگانه داشتیم، عقب ماندیم.

 ریزش موقتی کاربران در زمان بازگشت بسترهای خارجی، شاید در ظاهر یک «بله‌برون» طنزآمیز باشد، اما در باطن، هشداری است برای لزوم کار فرهنگی عمیق‌تر جهت خودباوری ملی.

 «ماندن در سنگر» هزینه دارد و کسانی که در سنگر حمایت از کالای ایرانی (چه فیزیکی و چه دیجیتال) می‌مانند، در واقع حافظان عزت این مرز و بوم هستند.

«در نبرد روایت‌ها، ماندن در سکوهای داخلی، پاسداری از مرزهای مجازی انقلاب است.»

|| محمدرضا الهی