فاش نیوز - دیپلماسی، بدون پشتوانه قدرت، تنها یک تعارف است. تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران، این روزها در نقطه‌ای ایستاده است که تصمیماتش، نه تنها برای امروز، که برای دهه‌های پیش رو در تاریخ ایران ثبت خواهد شد. در حالی که زمزمه‌ها و گمانه‌زنی‌ها پیرامون محدودیت‌های جدید و به‌ویژه خروج ذخایر اورانیوم غنی‌شده، از مرزهای کشور در محافل سیاسی به گوش می‌رسد، ضرورت دارد هشداری صریح و بی‌پرده به خادمان ملت در تیم مذاکره‌کننده داده شود: اورانیوم، تنها یک ماده معدنی نیست؛ اورانیوم، بازوی قدرت بازدارنده این سرزمین است.
تجربه تاریخی، از قراردادهای عهدنامه گلستان و ترکمانچای تا توافقات یک‌جانبه قرن اخیر، به ما آموخته است که هرگاه ایران قدرت چانه‌زنی خود را پیش‌پرداخت، کرده است، طرف مقابل نه تنها تعهداتش را ایفا نکرده، بلکه در گام‌های بعدی، مطالبات گستاخانه‌تری مطرح کرده است.
خروج اورانیوم از کشور، فراتر از یک بحث فنی یا نظارتی، در حقیقت خلع سلاح راهبردی ایران است. این اقدام، به معنای بازگرداندن کشور به نقطه صفر دسترسی است؛ نقطه‌ای که در آن، ابزار فشار از دست دیپلمات‌های ما خارج شده و بازدارندگی، که ستون فقرات امنیت ملی ماست، به شدت آسیب می‌بیند.
چند نکته کلیدی که باید خط قرمز مذاکره‌کنندگان باشد:
 ۱. برگ برنده‌ای که نباید سوزانده شود: اورانیوم غنی‌شده، حاصل سال‌ها تلاش دانشمندان شهید و تحمل تحریم‌های ظالمانه توسط مردم است. معاوضه این ثروت راهبردی با وعده‌های نسیه و مشروط، نه تنها تدبیر نیست، بلکه اتلاف سرمایه ملی است.

 ۲. درس گرفتن از برجام: توافق پیشین به ما نشان داد که راستی‌آزمایی در نظام بین‌الملل، بدون وجود اهرم فشار در دست ایران، بی‌معناست. وقتی اورانیوم از کشور خارج شود، عملاً ابزار برگشت‌پذیری، اسنپ بک از دسترس خارج شده و طرف مقابل، هیچ انگیزه‌ای برای حفظ تعهدات خود نخواهد داشت.

 ۳. عزت ملی در گرو توان ملی: دنیا به زبان قدرت سخن می‌گوید. خروج اورانیوم، پیامی از ضعف و استیصال به دشمن مخابره می‌کند. تضعیف قدرت فنی، بی‌شک به جری‌تر شدن طرف‌های مقابل منجر خواهد شد.
خطاب به تیم مذاکره‌کننده:
تاریخ، قاضی بی‌طرفی است. امروز، چشمِ میلیون‌ها ایرانی که برای اقتدار و عزت این مرز و بوم، هزینه‌های سنگینی پرداخته‌اند، به دستان شماست. شما نمایندگان ملتی هستید که آموخته است حق گرفتنی است، نه دادنی.
هرگونه توافقی که منجر به کاهش ذخایر راهبردی ایران شود، بدون تضمین‌های سخت‌افزاری و غیرقابل بازگشت از سوی طرف مقابل، نه یک پیروزی دیپلماتیک، که شکستی استراتژیک تلقی خواهد شد. مراقب باشید؛ خلع سلاحِ اراده‌ها، از خروج اورانیوم آغاز می‌شود و با تضعیف امنیت ملی پایان می‌یابد.
میز مذاکره، جای ایستادگی است، نه جای واگذاریِ دستاوردهایی که مرزهای امنیت ملی را ترسیم می‌کنند.

|| حمیدرضا مرادی