فاش نیوز - تمرکز بر جهانبینی دینی و تمایز آن با ایدئولوژی، هنگام نقشهنگاری از حکمرانی مبتنی بر گفتمان اسلام سیاسی فقاهتی، امری ضروری است.
واقعگرایی سیاسی نیز هنگام ترسیم پیچوخم تعامل بین معرفت و راه انتقال روایت، با غفلت از آن امر دچار اشتباه شناختی خواهد شد.
اساساً از طریق روایتگری و شرح فرایند و مفروض گفتمانی «به نظر میرسد حوادث خود را بازگو میکنند. (۱)»، بهویژه بخش مربوط به تغییر سرشتی و سرنوشتی که میگوید:
برو قوی شو اگر راحت جهان طلبی
که در نظام طبیعت ضعیف پامال است
و از کـــــردار مردمان بزرگ و عمل عـــزتمند سخن به میان میآورد!
اینجا نکتهای هست که در آن کمیت ایدئولوژی لنگ است و هرگز نمیتواند منطق درونی عمل را درک کند. برای تقریب به ذهن تفاوت "عکس و تصویر نقاشی" راهگشاست.
«واقعگرایی سیاسی میخواهد تصویر عکاسی جهان سیاسی حتیالامکان بر تصویر نقاشی آن منطبق شود [ولی] نقاشی، هرچه را که میتوان با چشم غیرمسلح دید، نشان نمیدهد!(۲)» یعنی جوهر انسانی فردی که به نقاشی کشیده شده، که صرفاً با "چشم سِرّ" دیدنی است....
اینک زندگانی اقشار مستضعف و محروم از باریکهٔ آب! مورد تاختوتاز ابلیس لعین زردموی قرار دارد؛ ولی «جای خوشبختی است که هنوز همه چیز به دید خریدوفروش نگریسته نمیشود!(۳)»
البته ناگفته نماند بهسان انقلاب فرانسه در ۱۷۸۹ سخن از عزل خدا نیز شنیده میشود، ولی واقعیت نشان میدهد که اخلاقیات ما هنوز جنبهٔ کاملاً تجارتی نیافته، زیرا حاصل تعامل معرفت و روایت و قانون اساسی است و «سیاست در اینجا در مفهوم گستردهتر خود، از کلیت مناسبات قدرت درک میشود.(۴)»
دکتر سیدمهدی حسینی
سرنخ:
۱. سایر؛ روش در علوم اجتماعی "رویکردی رئالیستی"
۲. مورگنتا؛ سیاست میان ملتها "تلاش در راه قدرت و صلح"
۳. اسمیت؛ درآمدی بر نظریهٔ فرهنگی
۴. استریانی؛ مقدمهای بر نظریههای فرهنگ عامه