فاش نیوز - ۹ اسفند ۱۴۰۴، این تاریخ نه فقط در تقویم، بلکه در حافظهی تاریخی ملت ایران به عنوان روزی ثبت شد که حقوق بشر غربی، در میان آوارهای دبستان شجره طیبه میناب مدفون گردید. در حالی که دانشآموزان معصوم این سرزمین، فارغ از بازیهای کثیف سیاسی، در کلاسهای درس خود به دنبال آیندهای روشن بودند، موشکهای کروز مدعی تمدن، سقف امید آنها را بر سرشان آوار کرد.
جنایتی که خطا نامیده شد...
واشنگتن و پنتاگون و قدرتهای غرب با همان وقاحت همیشگی، این فاجعهی ضدبشری را ذیل عناوین مبهمی چون خطای محاسباتی یا هدفگیری غیرعمد طبقهبندی کردند. گویی برای سردمداران کاخ سفید، خون بیش از ۱۵۰ کودک خردسال، تنها هزینهی جانبی یک عملیات نظامی است. چطور ممکن است مدرسهای که سالهاست به عنوان یک فضای آموزشی فعال با دیوارنگارههای کودکان شناخته میشود، در لیست اهداف دقیق ارتش آمریکا قرار گیرد؟ آیا این حجم از بیدقتی، خود سندی بر جنایت جنگی نیست؟
سکوت خفتبار، حراج اخلاق در سازمان ملل
آنچه بیش از خود انفجار، قلب آزادههای جهان را به درد میآورد، سکوت مرگبار و خفتبار سازمانهای به اصطلاح مدافع حقوق بشر است. همان نهادهایی که برای کوچکترین اتفاقات داخلی کشورهای مستقل، بیانیههای تند صادر میکنند و قطعنامههای نمادین مینویسند، امروز در برابر نسلکشی کودکان میناب، به کرنش افتادهاند.
چرا نیویورک، ژنو و لندن سکوت کردهاند؟ پاسخ ساده است: آپارتاید رسانهای. وقتی قاتل، ابرقدرت مورد حمایت بلوک غرب باشد، کودک ایرانی حق حیات ندارد و مرگش ارزشِ تیتر یک شدن در رسانههای استکباری را نخواهد داشت. این سکوت، نه از سر بیاطلاعی، بلکه از سر همدستی ضمنی است. آنها با سکوتشان، چراغ سبز ادامهی این جنایات را به ماشین جنگی آمریکا میدهند.
ما فراموش نمیکنیم
این کودکان مظلوم، تنها عدد و رقم در گزارشهای بی خاصیت حقوق بشری نیستند، آنها فرزندان این خاک بودند. خون ریختهشده دانش آموزان معصوم، شجره طیبه، لکهی ننگی است که هرگز از دامان مدعیان دروغین، دموکراسی و حقوق بشر پاک نخواهد شد.
ما به عنوان رسانه های آزادیخواه، در کنار ملت شریف ایران، از این خون نخواهیم گذشت. این فاجعه باید به سرفصل تمامی پروندههای حقوقی علیه متجاوزان در مجامع بینالمللی تبدیل شود. اگر دنیای امروز، چشمانش را بر جنایت میناب بسته است، تاریخ، قاضی عادلی خواهد بود که هیچ سکوت خفتباری را بیپاسخ نمیگذارد.
یاد و خاطرۀ شهدای دانشآموز میناب، چراغ راه ما برای شناخت ماهیت حقیقی دشمنی است که حتی از مدرسهی دختران و پسران خردسال نیز در امان نیست.
|| حمیدرضا مرادی