فاش نیوز - یعنی علی‌القاعده و به‌حسب تجارب گذشته، اتفاقاتی شبیه عراق باید در ایران می‌افتاد. تفتیش خانه‌به‌خانه توسط سربازان آمریکایی و قتل‌عام مردان به بهانه‌های واهی؛ و تجاوز به زنان و دختران...!! یا شاید شبیه افغانستان، نابودی زیرساخت‌های ارتباطی و قطعی برق و آب و گاز بر اثر حملات پی‌درپی و خداحافظی با نظام بهداشت و سلامت و آوارگی مردم، غارت و تجاوز و....!
 چرا آن‌قدر سخت بگیریم، کمترینش این بود که خدمات بانکی و اداری باید تعطیل می‌شد و تا روزی که آمریکا هوس می‌کرد تعیین تکلیف کند، زندگی مردم زیر فشار اقتصادی و اجتماعی له و نابود می‌شد.
 همین الانش کوبا، دو ماهی می‌شود که توسط ارتش تروریستی آمریکا محاصره است و خبری از برق نیست؛ البته هنوز جنگی آغاز نشده و همهٔ این بحران‌ها فقط با محاصره رخ‌داده است.
 در ونزوئلا که نه جنگی رخ داده و نه محاصره‌ای، فقط یک رئیس جمهور به‌صورت شبانه سرقت شده و امروز با چنبرهٔ آمریکا بر منابعش، شاهد صف پمپ بنزین ۲۴ ساعته هستیم و در کشور نفت‌خیز، مردمانش باید برای قطره‌ای نفت و بنزین، پول خونشان را بدهند.
 سوریه هم که دیگر گفتن ندارد، همین الانش که با آمریکا در صلح و سازش است، جنوب غرب کشورش تحت تصرف است و جرئت ندارد جیک بزند...!
 بگذریم.... آن‌قدر از این نمونه‌ها در کشورهای دور و نزدیک چون لیبی و مکزیک و ویتنام رخ داده که نوشتنش یک طومار می‌طلبد!
 اما ایران پس از چندماه مقاومت در برابر حملاتی که هر کدامش می‌توانست کشوری را به خاک سیاه بنشاند، نه‌تنها یک وجب خاک نداده، بلکه امروز شبکه برق پایدار دارد، خدمات درمانی‌اش برقرار است، صف پمپ‌بنزین‌ها خلوت است، شبکه بانکی طبق روال عادی کار می‌کند، ادارات مشغول خدمت‌رسانی هستند، فضای شهر به لطف پاکبان‌ها، تمیز و چشم‌نواز است، مردم مشغول عبورومرور هستند و زندگی در جریان است.
 اما چرا کسی چیزی نمی‌گوید؟
 این اتمسفری که پس از جنگ در ایران برقرار است و برای ما عادی است، در نگاه دنیا خودش یک اعجاز است. کشوری که به ابتلائات همسایگانش دچار نشد، بلکه با نیروی مقاومت، هیمنهٔ این نیروی اهریمنی را درهم شکست و حالا در تنگه‌ای به نام "هرمز" او را گرفتار کرده است.
 باید چشم‌ها را بشوییم و نعمت‌ها را ببینیم و روایت کنیم: «وَ اَمّا بِنِعمَةِ رَبِّکَ فَحَدِّث» [ضحی،۱۱] نعمت‌ها را آشکار کنید و آن‌ها را شکر کنید که: «لَئِنْ شَکَرْتُمْ لَأَزِیدَنَّکُمْ وَلَئِنْ کَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِی لَشَدِیدٌ» [ابراهیم،۷]
 
 || غلام‌رضا یاوند عباسی