دفاع‌پرس- امین ماکیانی؛ سال ۸۲ رفتم عراق. اول خودم را به نجف رساندم. ساعت ۴ یا ۵ بعدازظهر برای زیارت حرم امیرالمومنین مشرف شدیم. در حرم بسته بود... غروب آمدیم. در را باز کرده بودند... چون در حرم قدیمی و کهنه بود و به سختی باز می‌شد، یک ربع طول کشید تا آن را باز کنند.

توی حرم، آب از فاضلاب‌های کف صحن بالا زده بود و اوضاع اسفناکی داشت. سنگ‌های ایوان نجف از جایش درآمده بود؛ مثل منطقه‌ای که سال‌ها رها شده باشد. وقتی می‌خواستیم برویم توی حرم، سه‌نفر در را گرفتند تا نیفتد. اطراف دیوار‌های رواق حرم هم سنگ‌های قهوه‌ای پاکستانی کار شده بود که وقتی دست می‌زدیم، مثل خاک به زمین می‌ریخت. با این وضعیت زیارت کردیم. فردا شب به کربلا رفتیم. آنجا هم مانند نجف اوضاع بدی داشت... نزدیک حرم امام حسین کوهی از زباله جمع شده بود...

فکر می‌کردید زمانی حرم امیرالمومنین یا اباعبدالله چنین وضعیتی داشته! اینها را حاج قاسم می‌گوید. وقتی زمان حمله آمریکا و اشغال عراق رفته بود آنجا.

با دیدن این مناظر، می‌آید ایران و از آقا اجازه می‌گیرد برای بازسازی عتبه؛ و در کنار کار‌های سیاسی و فرهنگی و نظامی در عراق، بازسازی حرم‌ها را هم جلو می‌برد. همین هم می‌شود که ستاد بازسازی عتبات عالیات راه می‌افتد و فضای زیارتی حرم‌ها گسترش پیدا می‌کند و کم‌کم می‌شود چیزی که امروز هست.

بی‌حاشیه رفتن و بدون مقدمه، حتی اگر طرفدار جمهوری اسلامی و آقای شهید نیستی و خودت را فقط امام حسینی می‌دانی بدان که همین راحت زیارت کردن و استوری شب جمعه در بین الحرمین و نشستن تحت قبه و اومدم نجف خونه پدری را هم از جمهوری اسلامی و آقای شهید و فرماندهانش داری! از غیرت آنهاست که امروز با عزت در مشایه قدم برمی‌داری و دست سرباز آمریکایی به ناموست دراز نیست. قصه‌ی داعش هم که بماند.

پس اگر شرافت داشتی می‌دانستی توی حرم امام حسین که می‌روی، زیر قبه و چسبیده به ضریح، وقتی سلام دادی، صدر دعاهایت باید دعا به جان جمهوری اسلامی باشد!