فاش نیوز - نبردهای این دوران، با روایت‌ها آغاز می‌شوند. روایت‌ها تن‌به‌تن می‌جنگند و چه‌بسا نبرد در همین عرصه ختم شود و هرگز به میدان کشیده نشود؛ زیرا هر روایتی که از یک جبهه منتشر می‌شود، می‌تواند شمشیری آخته باشد در برابر روایت رقیب؛ یا حکایت کند از بدنی آسیب‌پذیر، و رقیب را برای ضربات بیشتر وسوسه کند.
 پس، هر روایت یک ضربه است، یک تهاجم، یا یک دفاع. یا آفند کرده‌ایم یا باید پدافند کنیم و بدن جامعه را در برابر سیلیِ رقیب بی سپر نگذاریم.
 سیاست ما این نیست که اگر سیلی خوردیم، طرف دیگر صورت را برای سیلی بعدی آماده کنیم. نسخۀ سیاست ما چشم در برابر چشم است و به رقیب می‌گوید: زدی ضربتی، ضربتی نوش کن.
 میدان این نبرد، جای به‌رخ‌کشیدن خویشتن‌داری و رأفت نیست. اینجا فضا و هنگامۀ «أشدّاء علی‌الکفار» است؛ نه سخن‌گفتن از شفقت و مرحمت هزاران‌سالهٔ تمدن ایرانی!
 هر روایت رسمی مسئولان ما، بستری است برای اقدام یا عقب‌نشینی دشمن.
 روایت‌ها در حکم ضربه‌ها هستند.
 مبنای نبرد روایت‌ها این‌چنین است: 
 اول، چه‌بهتر که روایت نخستین را جبهۀ ما به میدان فرستاده باشد.
 دوم، در برابر روایت رقیب سکوت و انفعال جایز نیست، خاموشی به معنای دست‌بستگی و پذیرش ضربه‌های میدان عینیت و واقعیت است.
 روایت ما، شمشیر و سپر ماست؛ غفلت از آن یعنی ازدست‌دادن امکان حیات ما.
 سوم، روایت ما باید تناسبی با روایت رقیب داشته باشد. درخور باشد نه ضعیف و پر لکنت و با تعارف؛ در نبرد روایت‌ها نمی‌توان با دست پس زد و با پا پیش کشید. روایت ضعیف و نامتناسب، خبر از تزلزل در اراده است! نبودِ اطمینان از ادامۀ مقاومت! روایت ضعیف و فقدان روایت راه را برای اقدام حریف‌باز خواهد کرد...

|| آزاده محمودیان