فاش نیوز - بهنام خدا؛ جناب آقای قائمپناه، معاون محترم اجرایی رئیسجمهور، سلامعلیکم؛ اظهار اخیر جنابعالی که فرمودید: «من اگر بودم و میدانستم آمریکا میخواهد رهبرمان را شهید کند، دست از غنیسازی برمیداشتم.»
اگر چه شاید با نیت بیان یک نگرانی و ضرورت حفظ جان مسئولان کشور مطرح شده باشد، اما از منظر افکار عمومی پرسشهای جدی و مهمی را ایجاد میکند.
با احترام عرض میکنم، آیا واقعاً مشکل آمریکا با جمهوری اسلامی ایران فقط «غنیسازی» است؟
اگر چنین است، چرا پس از توافق برجام و پذیرش محدودیتهای گسترده در برنامه هستهای ایران، دولت آمریکا به ریاست دونالد ترامپ در سال ۲۰۱۸ از توافق خارج شد و سیاست «فشار حداکثری» را در پیش گرفت؟
اگر مسئله فقط غنیسازی بود، چرا پس از اعمال محدودیتهای هستهای نیز اختلافات و فشارها در حوزههای دیگری ادامه پیدا کرد؟
آقای قائمپناه!
نباید یک مسئله پیچیده چند دههای را آنقدر ساده کنیم که مردم تصور کنند تمام مشکلات کشور با کنارگذاشتن غنیسازی حل خواهد شد.
مسئله، یک سانتریفیوژ و چند درصد غنیسازی نیست، مسئله، مجموعهای از اختلافات سیاسی، امنیتی، منطقهای و راهبردی است که میان ایران و آمریکا طی دههها شکل گرفته است. حتی اگر فرض کنیم ایران از غنیسازی صرفنظر کند، آیا تضمینی وجود دارد که فردا موضوع دیگری مطرح نشود؟
امروز غنیسازی، فردا چه؟
توان دفاعی؟
سیاست منطقهای؟
نوع روابط ایران با کشورهای دیگر؟
یا موضوعی دیگر؟
تجربه برجام یک درس مهم برای ما دارد؛ امتیازدادن بدون تضمین معتبر، الزاماً به پایان فشار و خصومت منجر نمیشود. مردم ایران این تجربه را فراموش نکردهاند. ازسویدیگر، پیونددادن موضوع غنیسازی با شهادت رهبری معظم انقلاب ره، ناخواسته این سؤال را ایجاد میکند که آیا قرار است برای جلوگیری از تهدید، هزینه را از «حقوق و توانمندیهای ملی» پرداخت کنیم؟
اگر دشمن تهدید میکند، پاسخ منطقی به تهدید، تسلیمشدن در برابر خواسته تهدیدکننده نیست؛ بلکه افزایش قدرت بازدارندگی و کاهش زمینههای آسیبپذیری کشور است.
البته هیچ انسان عاقلی خواهان جنگ، تحریم، فشار یا ازدسترفتن جان حتی یک انسان نیست. جان انسانها ارزشمند است. اما حفظ جان مسئولان و تأمین امنیت کشور، الزاماً از مسیر عقبنشینی یکطرفه نمیگذرد؛ بلکه میتواند از مسیر دیپلماسی هوشمند، بازدارندگی، مذاکره عزتمندانه، تضمینهای معتبر و تقویت انسجام داخلی دنبال شود.
جناب قائمپناه، نباید میان «امنیت» و «پیشرفت علمی» دوقطبیسازی کرد؛ میتوان هم امنیت خواست، هم مذاکره کرد؛ هم تنشزدایی کرد و هم از حقوق مسلم کشور دفاع کرد.
مذاکره ضعف نیست، اما امتیازدادن بدون دریافت تضمین نیز دیپلماسی موفق نیست.
بیایید صورتمسئله را پاک نکنیم. اگر آمریکا واقعاً فقط با غنیسازی مشکل دارد، باید صریح و شفاف گفته شود که در برابر توقف یا محدودیت آن، دقیقاً چه چیزی به ایران داده خواهد شد و چه تضمینی وجود دارد که خواسته جدیدی مطرح نشود؟ و اگر اختلافات فراتر از غنیسازی است، پس چرا باید به مردم چنین القا شود که ریشه همه مشکلات فقط همین موضوع است؟
مردم ایران، مردمی فهیم و تجربهدیدهاند. آنان نه از صلح گریزانند، نه از مذاکره؛ اما نمیخواهند امنیت و منافع ملی کشورشان قربانی سادهسازی مسائل پیچیده شود.
بنابراین، با حفظ نهایت احترام عرض میکنم، آقای قائمپناه، به مردم نشانی غلط ندهید. غنیسازی ممکن است بخشی از اختلاف باشد، اما به نظر میرسد مسئله ایران و آمریکا بسیار فراتر از چند دستگاه سانتریفیوژ است.
راه نجات کشور نه در «تسلیم»، بلکه در عقلانیت، اقتدار، مذاکره عزتمندانه، وحدت ملی و تأمین منافع مردم است.
و در نهایت، نه جنگ را باید تقدیس کرد و نه تسلیم را راه نجات دانست. راه درست، صلحِ همراه با عزت و مذاکره همراه با قدرت است.
این مطالبه مردم از همه مسئولان است.
با مردم صادق باشید. صورتمسئله را پاک نکنید و برای تصمیمهای بزرگ، واقعیتهای بزرگ را پیش چشم ملت بگذارید.
موفق و پایدار باشید
|| علیرضا ضابطی سیستان