فاش نیوز - کشف حجاب را نمیتوان با چند جمله از جنس «یک مسئله اجتماعی است» یا «نباید حساسیت ایجاد کرد» به حاشیه راند. حجاب در جمهوری اسلامی ایران صرفاً یک موضوع فردی نیست؛ بخشی از هویت دینی و فرهنگی جامعه و یکی از احکام صریح اسلام است؛ بنابراین هرگونه سیاستگذاری درباره آن، نیازمند شجاعت، صداقت و مسئولیتپذیری است؛ نه محاسبه صرفِ هزینه و فایده سیاسی.
اما امروز یک سؤال جدی و بیتعارف پیشروی دولتمردان و مدیران قرار دارد:
آیا برای حفظ رأی، محبوبیت، صندلی مدیریت و آینده سیاسی، حاضر هستید از کنار حکم خدا عبور کنید؟
اگر پاسخ مثبت باشد، باید گفت این دیگر «خطای مدیریتی» یا «اشتباه محاسباتی» نیست؛ مسئله، انتخاب آگاهانه میان تکلیف و منفعت است.
در منطق دین، نمیتوان گفت؛ چون اجرای یک حکم هزینه سیاسی دارد، پس فعلاً آن را کنار بگذاریم. نمیتوان گفت؛ چون ممکن است بخشی از جامعه ناراحت شود، پس مسئولیت خود را تعطیل کنیم. حکم خدا با نظرسنجی و محاسبه انتخاباتی تغییر نمیکند.
قرآن کریم درباره رویارویی باخدا و رسول (ص) تعبیر بسیار سنگینی دارد:
«فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ»؛ پس هشدار جنگ با خدا و رسول او را بشنوید.
این آیه را نباید دستمایه صدور حکم درباره اشخاص قرار داد؛ اما پیام آن برای صاحبان قدرت روشن است: نمیتوان احکام الهی را قربانی مصلحتهای شخصی و سیاسی کرد و بعد انتظار داشت هیچ تبعاتی نداشته باشد.
پرسش امروز فقط این نیست که «چه کسی بیحجاب است؟»
پرسش مهمتر این است که چه کسانی زمینه عادیسازی بیحجابی را فراهم کردهاند؟ چه کسانی در برابر قبحشکنی سکوت کردهاند؟ چه کسانی با واگذاری میدان فرهنگ به رسانههای بیگانه، اجازه دادهاند دشمن برای سبک زندگی نسل جوان تصمیم بگیرد؟
دشمن برای تغییر باورها الزاماً به میدان جنگ نظامی نمیآید. گاهی با یک فیلم، یک صفحه مجازی، یک سلبریتی، یک شبهه و هزاران محتوای ظاهراً ساده، آرامآرام مرزهای اعتقادی جامعه را جابهجا میکند.
اما در این میان، سهم مسئولان چیست؟ مدیر فرهنگی که سکوت میکند، مدیر رسانهای که میدان را واگذار میکند و سیاستمداری که برای حفظ موقعیت خود از کنار مسئله عبور میکند، نمیتواند فردا تمام تقصیر را متوجه مردم کند.
مردم نیازمند تبیین و اقناع هستند، نه تحقیر. جوان نیازمند گفتوگو، الگوی مناسب، پاسخ به شبهات و میدان فرهنگی سالم است. اما این ضرورتها نباید بهانهای برای بیعملی و فرار از مسئولیت شود.
دولتمردان باید بدانند تاریخ، رفتار امروز آنان را ثبت خواهد کرد.
منصب ماندنی نیست؛ میز مدیریت ماندنی نیست؛ رأی و محبوبیت ماندنی نیست؛ اما مسئولیت در برابر خدا باقی است.
اگر مسئولی تصور میکند با عقبنشینی از ارزشهای دینی میتواند برای همیشه رضایت همه را به دست آورد، سخت در اشتباه است. تجربه نشان داده است که عقبنشینی در برابر فشار فرهنگی، دشمن را متوقف نمیکند؛ مطالبه جدیدی برای او میسازد.
امروز نوبت حجاب است؛ اگر مرزهای فرهنگی یکی پس از دیگری واگذار شوند، فردا باید درباره سنگر بعدی پاسخ داد.
پس این یک هشدار صریح است:
برای دین خدا «خطای محاسباتی» تعریف نمیشود؛ آنچه با علم و آگاهی، حکم خدا را فدای قدرت و منفعت کند، دیگر اسمش اشتباه نیست؛ انتخاب است و انتخاب، مسئولیت و پاسخگویی دارد.
دولتمردان و مدیران، مراقب باشند برای چند صباح بیشتر ماندن پشت میز، چیزی را معامله نکنند که در پیشگاه خداوند باید بابت آن پاسخگو باشند.
صندلی قدرت را میتوان از دست داد و دوباره به دست آورد؛ اما اگر ارزشها را واگذار کنیم، بازگرداندن اعتماد و هویت یک نسل، به این آسانی ممکن نیست.
|| سیدرضا موسوی فاضل