فاش نیوز - امام خمینی(ره) در تبیین اهمیتِ تکریمِ ایثارگران و قبحِ کارشکنی در امور آنان، کلامی قاطع و روشن دارند؛ «این اشخاصی که کارشکنی برای این افراد میکنند، برای این معلولین (جانبازان) حتی کارشکنی میکنند و برای این شهدا کارشکنی میکنند، نمیتوانند اینها، نمیفهمند اینها که باید اینها نشود؟ نمیدانند که ایران مرهون اینهاست؟ نمیدانند که رژیم منحوس شاهنشاهی را اینها از بین بردند و شما را به اینجا رساندند؟
بخش اول؛ آسیبشناسیِ «مانعتراشی» در خدمترسانی
وقتی فردی در مسیر خدمت به خانوادههای شهدا، جانبازان و ایثارگران کارشکنی میکند، این رفتار ریشه در مجموعهای از ضعفهای اخلاقی و شناختی دارد. میتوان این آسیبها را در دستههای زیر تحلیل کرد:
۱. ریشههای روانی و درونی (بیماریهای اخلاقی)
بخل و تنگنظری؛ مانعتراشی ناشی از بخیل بودن که فرد را در اختصاص منابع یا تسهیلات به ایثارگران، دچار خساست میکند.
حسادت؛ ناتوانی در دیدنِ ارجوقرب ایثارگر؛ حسادتِ فرد به خدمترسانی یا تکریمی که شایستهٔ ایثارگر است.
کینه و عداوت؛ بروزِ دشمنیهای نهادینه شده؛ فردِ کینهتوز، عامدانه و با قصد قبلی، چرخهٔ خدمترسانی را متوقف میکند.
۲. ریشههای شناختی (کمبود آگاهی)
جهل؛ بیاطلاعیِ محض نسبت به حقوقِ قانونی و شرعی ایثارگران که فرد را در مسیر مانعتراشی قرار میدهد.
غفلت؛ فراموشیِ تاریخ و بدهیِ معنوی که جامعه (و بهتبع آن، کارگزاران) به شهدا و جانبازان دارند. این افراد «نمیدانند» چه میکنند؛ چون جایگاه تاریخی این عزیزان را درک نکردهاند.
نکته: بسیاری از کارشکنان، ترکیبی از این عوامل (معجونی از رذایل اخلاقی و نقصهای شناختی) هستند.
بخش دوم؛ تقابلِ «انسان کریم» با «کارشکن»
در مقابل این طیف، گروه دیگری قرار دارند که با ویژگیهای شخصیتیِ متعالی تعریف میشوند.
انسانهای سلیمالنفس؛ کسانی که با نگاهی پاک و پیراسته از حسد و بخل، خدمت به ایثارگران را نه یک «وظیفهٔ اداری»، بلکه یک «سعادتِ فردی» میبینند.
اهل معرفت؛ این افراد عمقِ ایثار و جانفشانی را درک کردهاند و با هر اقدامِ مثبتی که برای ایثارگر صورت میگیرد، به وجد میآیند. برای آنها، دیدنِ رضایتِ یک جانباز یا خانواده شهید، پاداشِ اصلی کار است.
بخش سوم؛ هشدار به کارگزارانِ نظامِ خدمترسانی
خدمت در نهادهایی همچون «بنیاد شهید و امور ایثارگران»، بیش از آنکه یک شغلِ اداری باشد، یک فضیلت اخلاقی است.
این پرسشِ بنیادین را باید هر یک از کارکنان در خلوت خود پاسخ دهند:
«در کدام گروه جای دارید؟»
آیا گرهگشایی از کارِ کسی که هستیِ خود را در طبقِ اخلاص گذاشت، دغدغهٔ شماست یا به دنبال بهانههایی برای «نشدن» و «مانعتراشی» هستید؟
یادمان باشد، خدمت به ایثارگران، محکِ سنجشِ اصالتِ فکری و تقوای اداریِ یک کارگزار است. اگر در نظامِ خدمترسانی، بهجای تسهیلگری، مانعتراشی کنیم، نهتنها در برابر قانون، بلکه در پیشگاه تاریخ و وجدانِ بیدارِ جامعه نیز مسئولیم.
|| یوسف مجتهد