فاش نیوز - گاهی برای پیدا کردن شهدا، نباید سراغ قاب عکس‌ها رفت؛ کافی است درِ خانه‌شان را زد و پای حرف مادر، همسر یا فرزندشان نشست. آنجا از شهیدی می‌شنوی که هنوز دست مادرها را می‌گیرد، زندگی‌ها را نجات می‌دهد و حتی سال‌ها پس از رفتنش، راه و رسم رفاقت را ادامه می‌دهد.

شاید برای همین است که طوفانی و هم‌گروهی‌هایش هنوز درِ خانه شهدا را می‌زنند؛ آن‌ها فقط دنبال شنیدن خاطره نیستند، دنبال چیزی هستند که با خودشان به خانه ببرند. چیزی که فردا در زندگی‌شان دیده شود؛ مثل دستی که به احترام بوسیده می‌شود، محبتی که فراموش نمی‌شود و رفتاری که از شهیدی به یک زندگی دیگر می‌رسد. شاید «راز رفیق شهیدم» همین باشد؛ بعضی رفیق‌ها می‌روند، اما دست از رفاقت برنمی‌دارند.گفت‌وگوی ما با طوفانی تمام می‌شود، اما قصه رفاقت او با شهدا نه؛ او از هر دیدار چیزی با خودش برده که حالا بخشی از زندگی‌اش شده است. شاید همین، معنای واقعی رفیق باشد؛ کسی که حتی بعد از رفتنش، هنوز می‌توانی شبیه او زندگی کنی.

|| لعیا بغدادی