فاش نیوز - مراسم تشییع مداح و جانباز 70 درصد شهید، حاج حسین باشی  با حضور گروه کثیری از اقشار مختلف ایثارگران و مردم در گلزارشهدای بهشت زهرای برگزار شد.

به گزارش خبرنگار ما، مراسم تشییع و تدفین حاج حسین باشی، مداح و جانباز 70 درصد دفاع مقدس، روز سه‌شنبه(1405/06/24) با حضور جمع کثیری از اقشار مختلف ایثارگران و مردم در گلزار شهدای بهشت زهرای(س) تهران برگزار گردید.

این مراسم که در آن جمعی از مداحان اهل بیت(ع) و هم‌رزمان این جانباز شهید نیز حضور داشتند، برای خانواده شهید یادآور ارتباط گسترده او با مردم و هیئت‌های مذهبی بود. در همین رابطه محمدحسن باشی، فرزند این مداح شهید، در گفت و گوی کوتاهی با خبرنگار ما، با اشاره به جمعیتی که برای بدرقه پدرش حاضر شده بودند، گفت، این حضور را نتیجه مسیری می‌داند که پدرش در زندگی انتخاب کرده بود؛ مسیری که در آن، ارتباط با مردم و پیوند با اهل‌بیت(ع) جایگاه ویژه‌ای داشت.

جانباز شهید، حاج حسین باشی متولد سال ۱۳۴۹ بود و در سال ۱۳۶۵، در جریان عملیات کربلای ۵ در منطقه شلمچه، بر اثر اصابت ترکش خمپاره به‌شدت مجروح شد و به درجه جانبازی نائل آمد. مجروحیت او آسیب‌های جدی به سر و چشمش وارد کرد و در ادامه دست‌وپای چپش نیز با عوارض ناشی از مجروحیت مواجه شد. او همچنین جانباز شیمیایی بود و سال‌ها با پیامدهای ناشی از این مجروحیت‌ها زندگی کرد.

 در سال‌های پس از جنگ، عوارض مجروحیت بارها او را راهی بیمارستان کرد. به گفته  فرزند این شهید، وی در سال‌های اخیر بارها به دلیل مشکلات مختلف جسمی از جمله آسیب‌های کمر و گردن و عوارض ناشی از مجروحیت سال‌های دفاع مقدس تحت درمان بوده است.

 به گفته این فرزند جانباز شهید، حاج حسین باشی همواره بر مردم‌داری تأکید می‌کرده و به فرزندش سفارش کرده بود: «مردم‌دار باش و از مردم توقع نداشته باش. برای مردم کار کن و منتظر نباش که آنها برای تو کاری انجام دهند.» که همین روحیه در روایت دوستان و هم‌رزمان او نیز مشهود بود.

 حاج حسین باشی سال‌ها به‌عنوان مداح و روضه‌خوان اهل‌بیت (ع) فعالیت داشت و در هیئت‌های مختلف حضور پیدا می‌کرد. از جمله هیئت‌هایی که نام آنها در خاطرات دوستان و هم‌رزمانش آمده است می‌توان به هیئت‌های بیت‌الحزان، دوطفلان، گردان کمیل، عمار و عشاق الحسین اشاره کرد.

او استعداد و توانایی خوبی در حفظ اشعار و مداحی‌ها داشت و بسیاری از اشعار و مداحی‌ها را از حفظ می‌خواند؛ موضوعی که باوجود داشتن چشم مصنوعی و محدودیت‌های جسمی ناشی از مجروحیت، با تعجب و تحسین دیگران همراه بود.

حاج حسین از مسجد حضرت علی (ع) در خیابان پاسدار گمنام به منطقه جنگی اعزام شده بود. سال‌های جبهه و مجروحیت، بخشی از زندگی حاج حسین باشی را شکل می‌داد؛ اما پس از بازگشت از جنگ نیز فعالیت و ارتباط او با مردم و هیئت‌ها ادامه پیدا کرد.

این جانباز شهید باوجود محدودیت‌های جسمی، تلاش می‌کرد زندگی روزمره خود را تا حد امکان شخصاً مدیریت کند. او پس از مجروحیت نیز پیاده‌روی و فعالیت‌های بیرونی را ادامه داد و در انجام بسیاری از کارهای شخصی وابسته به دیگران نبود.

 فوتبال یکی از علاقه‌های جدی حاج حسین باشی بود. به گفته فرزندش، او در دوران جوانی از استعداد قابل توجهی در فوتبال برخوردار بود و در مراحل انتخابی رده نوجوانان نیز حضور داشت و دوستان و همبازی‌های او همواره به استعداد ورزشی او اذعان داشتند و معتقد بودند اگر مجروحیت دوران جنگ اتفاق نمی‌افتاد، می‌توانست مسیر متفاوتی را در ورزش طی کند.

 با این حال، جانبازی پایان فعالیت او نبود. محدودیت‌های جسمی باعث شد نتواند مانند گذشته فوتبال بازی کند، اما فعالیت بدنی را کنار نگذاشت.

 سال‌های پایانی زندگی حاج حسین با بیماری و درمان‌های طولانی همراه بود. او به‌خاطر بیماری سرطان روده برای چند سال تحت درمان و دوره‌های متعدد شیمی‌درمانی و پرتودرمانی قرار گرفت.

پزشکان معتقد بودند عوارض ناشی از شیمیایی‌شدن می‌تواند در ابتلا به این بیماری مؤثر باشد.

حاج حسین باشی در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان بستری شد. تصور نمی‌شد وضعیت او به‌سرعت به وخامت و شهادتش منجر شود. او در دو - سه روز پایانی بارها از خانواده خواسته بود او را حلال کنند.

 سرانجام صبح روز بعد، خبر شهادت او به خانواده اعلام شد و او پس از سال‌ها تحمل آثار مجروحیت و بیماری ناشی از آن، به یاران و هم‌رزمان شهیدش پیوست.

 از حاج حسین باشی دو فرزند پسر به‌نام‌های محمدحسن و محسن به یادگار مانده است.

سرانجام پیکر جانباز شهید حاج حسین باشی با بدرقه‌ پرشور تشییع‌کنندگان، در قطعه ۲۶ گلزار شهدای بهشت زهرا (س) و در جوار دیگر شهیدان وطن آرام گرفت.
 

|| علیرضا لطفی