فاش نیوز - از کودکی‌اش خاطره‌ای ندارم؛ چون کوچک‌تر از او بودم. اما آنچه از او به یاد دارم، قلبی بزرگ، روحی مهربان و اخلاقی آرام و دلسوزانه بود. به همه اعضای خانواده احترام می‌گذاشت و محبتش را بی‌وقفه نثارمان می‌کرد.
 آخرین دیدارم با حسین، همان روزی بود که عازم جبهه بود. ساعتی بعد از خداحافظی، متوجه شد که ساعتش را جا گذاشته، برگشت تا آن را بردارد. وقتی وارد خانه شد، ساعت را به دستش دادم. نگاهی مهربان به من کرد و گفت: «درسَت را بخوان... حتماً!» و رفت... همان دیدار کوتاه، شد آخرین تصویرش در ذهنم.
 مهم‌ترین توصیه‌ای که به من و دیگر خواهر و برادرها داشت، رعایت کامل شئونات اسلامی و پیروی از امام خمینی (ره) بود. او خود در این مسیر، نمونه‌ای عملی بود. نه‌تنها اهل نماز بود، بلکه هرگز نمازش ترک نمی‌شد. ما را هم به اهمیت نماز توصیه می‌کرد. در کنار حضور مداوم در جبهه‌ها، از تحصیل هم غافل نبود. با همه عشقش به وطن و انقلاب، در کنار دفاع، مسیر علمی‌اش را نیز ادامه می‌داد.
 روزی در راهپیمایی سالگرد ۲۲ بهمن شرکت کرده بودم. وسط مراسم، بلندگو شروع کرد به اعلام اسامی شهدا... ناگهان نام برادرم را شنیدم. از خبر شهادتش بی‌اطلاع بودم. آن لحظه برایم مثل آوار بود... شوکه شده بودم، زبانم بند آمده بود.
 چیزهایی هست که با گذر زمان از ذهن نمی‌رود. از برادرم، برای همیشه اخلاص، تقوا، خوش‌خلقی، و حضور گمنام و بی‌ادعایش در جبهه‌ها در ذهن من و خانواده باقی‌مانده است. او شهیدی بود که نه به دنبال نام بود، نه نشان. فقط آمده بود تا به تکلیفش عمل کند.
 مهم‌ترین توصیه شهید به خانواده، حفظ حجاب، تقوا، اطاعت از ولایت‌فقیه و حضور در صحنه‌های انقلاب بود. شهید از دوران نوجوانی وارد فعالیت‌های بسیج شد به‌تمام‌معنا عاشق شهادت بود و در جای‌جای دست‌نوشته‌هایش، رازونیاز باخدا و آرزوی شهادت وجود دارد.
 شهید فریدون (حسین) عذیری، از دلاورمردان خطه سرسبز کردستان، در تاریخ ۹ خرداد ۱۳۴۷ در روستای «بیانلو» از توابع شهرستان بیجار چشم به جهان گشود. وی در دامان خانواده‌ای مؤمن و انقلابی پرورش یافت و از همان دوران کودکی با فضائل اخلاقی و روحیه‌ای سلحشورانه آشنا شد.
 این شهید والامقام در دوران دفاع مقدس بااحساس تکلیف شرعی و میهن‌دوستی، راهی جبهه‌های حق علیه باطل شد و در صف رزمندگان اسلام قرار گرفت. سرانجام در تاریخ ۱۰ بهمن ۱۳۶۵ در منطقه عملیاتی شلمچه، طی عملیات غرورآفرین «کربلای ۵»، بر اثر اصابت ترکش خمپاره به درجه رفیع شهادت نائل آمد و به یاران شهیدش پیوست.
 پک پیکر مطهر این شهید گران‌قدر پس از بازگشت به زادگاهش، با حضور اقشار مختلف مردم شهیدپرور و مسئولان در گلزار شهدای بیجار به خاک سپرده شد تا میعادگاه عاشقان ایثار و مقاومت باشد. روایت و خاطره‌نگاری حماسه این شهید عزیز توسط خواهر گرامی ایشان، سرکار خانم زهرا عذیری، ثبت و ماندگار شده است.