فاش نیوز - برادرم محمدصادق، متولد ۱۲ اسفند ۱۳۴۲ بود. در یازدهم بهمن‌ماه ۱۳۶۵، در منطقه عملیاتی شلمچه به شهادت رسید. نحوه شهادت او برای خانواده‌مان همیشه پر از غرور و اندوه بوده است. یکی از هم‌رزمانش برایمان تعریف کرد که در عملیات، دستور عقب‌نشینی داده شده بود، اما محمدصادق متوجه شد اگر عقب‌نشینی کند، دشمن از طریق یک کانال به بقیه نیروها حمله خواهد کرد و آن‌ها همه شهید می‌شوند. او و چند رزمنده دیگر، داوطلبانه ایستادند تا جلوی دشمن را بگیرند و راه را برای عقب‌نشینی سایر نیروها باز کنند. در همان لحظات نبرد، برادرم با دشمن درگیر شد و به شهادت رسید. پیکر مطهرش ده سال مفقود بود و در سال ۱۳۷۵ به دست ما رسید. اکنون در قطعه ۵۰ بهشت‌زهرا به خاک سپرده شده است. 
 چیزی که همه به آن اذعان داشتند، مهربانی و سخاوت محمدصادق بود. هرچه داشت، با دیگران تقسیم می‌کرد. اگر خوراکی می‌خرید، حتماً به دوستانش هم می‌داد. اهل بخشیدن و محبت‌کردن بود.
 آن روزها تازه عقدکرده بود. شبی در خواب، همسر شهیدم، یوسف شاه کرمی را دیدم. گفت: «آمده‌ام محمدصادق را با خودم ببرم.» دست برادرم را گرفت و رفت. صبح، خواب را برایش تعریف کردم. گفت: «من هنوز نمی‌خواهم شهید شوم. دلم می‌خواهد یادگاری از خودم به‌جا بگذارم، بعد بروم.»، اما قسمت نشد. رفت و ده سال خبری از او نبود... برادر کوچک‌ترم که در منطقه بود، آمد و گفت محمدصادق مفقود شده است. به‌خاطر پدر و مادر و همسر عقدکرده‌اش، سعی کردیم تا مدت‌ها این خبر را باور نکنیم. منتظر ماندیم، تا اینکه حقیقت، خودش را نشان داد.
 محمدصادق، عاشق امام خمینی (ره) بود. در نامه‌هایش می‌نوشت: «بارالها، در راه تو اگر کسی بمیرد، زنده است... زندگی بی‌عشق تو ننگ است، ولی با عشق تو ارزنده است. حاضرم در راهت سر از بدنم جدا شود... من بمیرم باک نیست، اما بماند رهبرم...»
 و همیشه زمزمه می‌کرد: «شهیدان زنده‌اند، الله‌اکبر/ به حق پیوسته‌اند، الله‌اکبر. نمی‌میرد بهشتی تا به محشر/ شهیدان زنده‌اند، الله‌اکبر...»
 خداوندا، ما را نیز با شهیدان محشور فرما... ان‌شاءالله.
 شهید محمدصادق اشتری در دوازدهم اسفندماه سال ۱۳۴۲ در استان تهران دیده به جهان گشود. او در دامن خانواده‌ای متعهد رشد کرد و با آغاز جنگ تحمیلی، احساس تکلیف نموده و عازم مناطق عملیاتی جنوب کشور شد.
 این شهید بزرگوار سرانجام در تاریخ ۱۱ بهمن‌ماه ۱۳۶۵ در منطقه عملیاتی شلمچه، طی درگیری مستقیم با دشمن بعثی، بر اثر اصابت ترکش و جراحات وارده به درجه رفیع شهادت نائل آمد و به آرزوی دیرینه‌اش رسید.
 پیکر پاک و مطهر این شهید والامقام پس از بازگشت به زادگاهش، در قطعه ۵۰ بهشت‌زهرا (س) تهران، ردیف ۵۰، شماره ۹ به خاک سپرده شد تا مامن و پناهگاه دل‌های عارفان و زائران شهدا باشد.
 اکنون خاطره‌نگاری و روایت حماسه‌ها و فضائل این شهید سعید، به همت خواهر گرامی‌اش، سرکار خانم «مریم اشتری» انجام می‌گیرد تا یاد و خاطره این دلاورمرد تاریخ دفاع مقدس برای نسل‌های آینده زنده و جاوید بماند.