فاش نیوز - از همان کودکی فردی آرام، باوقار و مؤدب بود. همین ادب و متانت، دورنمای بسیار عجیب و درخشانی را در ذهن تداعی می‌کرد؛ گویی از همان ابتدا مسیرش روشن بود. من از او کوچک‌تر بودم و خاطرات زیادی از جزئیات کودکی‌اش ندارم؛ اما آنچه خوب به یاد دارم، احترامش حتی نسبت به بچه‌ها بود. با همه باادب رفتار می‌کرد. سه ویژگی بارزی که او را متمایز می‌کرد، سخت‌کوشی و پشتکار در امور شخصی و اجتماعی، توجه جدی به فرائض دینی حتی قبل از رسیدن به سن تکلیف، و رعایت دقیق حلال و حرام در رفتار و منش شخصی و مراقبت بر لقمه پاک بود. وقتی به خانه می‌آمد، در می‌زد و اجازه می‌گرفت. هنگام ورود، دست پدر و مادر را می‌بوسید. این احترام برایش اصل بود، نه ظاهر. نسبت به کشور و میهن، دلبستگی توأم باایمان داشت و به حدیث «حب الوطن من الإیمان» بسیار توجه می‌کرد. به همین دلیل، نسبت به اعزام به جبهه‌های نبرد حق علیه باطل، تعصب خاصی داشت و حضورش را تکلیف می‌دانست. به نماز اول وقت و جماعت اهمیت ویژه می‌داد. به مستحبات، ازجمله نافله شب، پایبند و عامل بود. ارادت عجیبی به حضرت سید روح‌الله خمینی داشت و معتقد بود امام، فرشته‌ای از جانب خدا برای نجات بشریت است و حکم ایشان را به‌عنوان پیر و مراد خود واجب می‌دانست. نسبت به دعاها اهتمام خاصی داشت؛ به‌ویژه دعاهای توسل، ندبه و کمیل. از عشاق سینه‌چاک امام‌زمان (عج) بود. پیش از انقلاب، همراه یار نوجوانی و برادر صمیمی‌اش، شهید علی‌اکبر بختیاری، مراسم نیمه شعبان را در سرآسیاب فرسنگی (محله‌ای در کرمان) به شکلی باشکوه برگزار می‌کردند که هنوز در خاطره‌ها مانده است. 
 گاهی که نمازش را می‌خواند، گویی در این دنیا نبود. انگار در عالمی دیگر سیر می‌کرد. نورانیتی در سیمایش دیده می‌شد که عجیب و معنادار بود. همان زمان حس می‌کردم دل‌بسته این دنیا نیست. او مصداق این جمله بود که «المؤمن بشره فی وجهه و حزنه فی قلبه». همیشه متبسم و خوش‌رو بود. اگر غمی داشت، بروز نمی‌داد. به معنای واقعی متخلق به اخلاق اسلامی بود.
 دوستی عجیبی با آقا ملااحمد جمشیدی داشت. با اینکه فاصله سنی داشتند، انس و الفت میانشان کم‌نظیر بود. هر دو عاشق امام حسین (ع) بودند و در مجالس سیدالشهدا شرکت می‌کردند. از مریدان آیت‌الله روحانی در مسجد خواجه خضر کرمان بودند. 
 نقل شده که شهید مغفوری صبح‌های پنجشنبه آیت‌الله روحانی را برای درس اخلاق به سپاه کرمان دعوت می‌کردند. وقتی ذکر مصیبت «السلام علیک یا اباعبدالله» گفته می‌شد، گریه امانشان نمی‌داد و فضا عطر حسینی می‌گرفت و گویا بیش از همه، این دو یار صمیمی منقلب می‌شدند.
 پس از رفتن برادرم، سعی کردم رفتاری داشته باشم که شهیدان و به‌ویژه او از من راضی باشند. حضورش را بارها حس کرده‌ام. با او حرف می‌زنم، حتی گاهی با او شوخی می‌کنم و همین برایم آرامش‌بخش است. 
 اگر امروز مقابلم بود، از او می‌خواستم دعایم کند و مراقبم باشد. شهدا حاضروناظر ما هستند. اگر بخواهم در یک جمله توصیفش کنم، می‌گویم: «برادر شهیدم ان‌شاءالله از مقربین خدای مهربان است و امیدوارم ما را هم ببیند.» اگر قرار بود جمله‌ای بر سنگ مزارش بنویسم، می‌نوشتم: «برادر شهیدم، از خدا بخواه پدر و مادرم در آرامش ابدی در بهشت برین و در کنار تو باشند.»
 آخرین دیدارش با من، همراه بامحبت و توصیه به تقوا و احترام به والدین بود. پیام او برای نسل امروز، توجه به ارزش‌های دینی و انقلاب که با خون شهیدان گلگون‌کفن به‌دست‌آمده است و دوری از رذائل و هر آنچه انسان را از خدا دور می‌کند، است. خبر شهادتش را از طریق اجتماع و ازدحامی که در منزلمان شد، فهمیدیم. تحملش بسیار سخت بود. امروز بعد از سال‌ها، آنچه بیش از همه در دلم زنده است، یاد و خاطرات اوست.
 شهید عبدالمهدی مغفوری در تاریخ ۵ بهمن‌ماه ۱۳۳۵ در منطقه سرآسیاب استان کرمان دیده به جهان گشود. وی در تاریخ ۴ دی‌ماه ۱۳۶۵، در جریان عملیات کربلای ۴، بر اثر اصابت ترکش به ناحیه سر به درجه رفیع شهادت نائل آمد. پیکر مطهر این شهید والامقام در گلزار شهدای کرمان به خاک سپرده شده است.
 این روایت به نقل از حکیمه مغفوری، خواهر شهید عبدالمهدی مغفوری، ثبت شده است.