فاش نیوز - صدای شلیک گلوله توپ را شنیدم و با تمام وجود احساس کردم که این گلوله برای من است. به خودم گفتم فریدون، حتی اگر در سوراخ موش هم پناه بگیری، این گلوله مال توست! شیرجه زدم و گلوله دقیقاً جلوی پای من خورد. ترکش از پشت به من اصابت کرد و تنها یک کلمه گفتم: «سوختم».
وقتی روی زمین افتادم، احساس کردم که نصف شده‌ام و پایین‌تنم را حس نمی‌کردم. در آن حالت، دل و روده‌ام بیرون ریخته بود و آنها را در بغل جمع کردم و با لبخند شهادتین را گفتم. در آن لحظه هیچ دردی احساس نمی‌کردم و تنها لذت شهادت را درک می‌کردم. سپس مرا به بیمارستان صحرایی منتقل کردند.
وقتی به گلزار شهدا می‌روم، اول احساس خجالت می‌کنم که چرا من هنوز زنده‌ام و آنها نیستند. من از شهدا عذرخواهی می‌کنم و معتقدم که سرپا ماندن کشور به برکت خون شهداست. گلزار شهدا گوشه‌ای از بهشت است؛ وقتی وارد می‌شوی، بوی عطر خاصی می‌آید و روحیاتت کامل عوض می‌شود. آن آرامشی که در گلزار شهدا وجود دارد، در هیچ جای دیگری پیدا نمی‌شود.
نمی‌دانم چرا متأسفانه در بسیاری از مصاحبه‌ها از همسران جانبازان و شهدا صحبتی نمی‌شود و از آنها قدردانی نمی‌شود. اینها کسانی هستند که با ما واقعاً مدارا می‌کنند و در برابر مجروحیت‌ها و دوری‌ها صبورند. من بیشتر مواقع با همسرم به زیارت شهدا می‌روم.

|| امیرسرتیپ فریدون نیک‌پور