فاش نیوز - نوشتن از برادری که سال‌ها سایه‌اش بالای سرمان بود و حالا جایش در خانه خالی است، کار آسانی نیست. هنوز هم وقتی درخانه‌باز می‌شود، ناخودآگاه دلم می‌خواهد صدای قدم‌هایش را بشنوم. فرج‌الله در روستای ینگجه سرولایت نیشابور به دنیا آمد؛ در خانواده‌ای که ایمان و غیرت ستون‌های اصلی تربیت ما بود. پدرمان خودش مرد میدان بود و باروحیه جهادی زندگی می‌کرد. ما با خاطره ایثار بزرگ شدیم. فرج‌الله بیش از همه از پدر تأثیر گرفته بود؛ کم‌حرف، باوقار، مسئولیت‌پذیر و اهل عمل. از نوجوانی حس می‌کردم نگاهش با بقیه فرق دارد. وقتی از آینده صحبت می‌شد، او بیشتر از شغل و درآمد، از «وظیفه» حرف می‌زد. می‌گفت: «اگر آدم جای درست نایستد، بعداً باید جواب وجدانش را بدهد.»
 این جمله‌اش همیشه در گوشم است. او از جنس مردم بود. اگر همسایه‌ای مشکلی داشت، اگر خانواده‌ای نیازمند بود، اگر کسی گرفتار بود، بی‌سروصدا کمک می‌کرد. حتی ما بعدها گاهی متوجه می‌شدیم که بخشی از درآمدش را صرف کمک به دیگران کرده است. 
 می‌گفت: «اگر خدا تو را وسیله‌ای قرار دهد برای گره‌گشایی از مردم، یعنی دوستت دارد.»
 ولایت‌پذیری برایش یک شعار نبود. بارها می‌گفت: «اگر خط را گم کنیم، دشمن از همان‌جا وارد می‌شود.» اهل تحلیل بود، اخبار را دنبال می‌کرد، اما هیچ‌وقت اسیر هیجان نمی‌شد. همیشه تأکید می‌کرد که باید باعقل و ایمان کنار هم تصمیم گرفت. در سال‌هایی که فضای جامعه پر از جنگ روایت‌ها و فشارهای رسانه‌ای شده بود، بیشتر از همیشه نگران جوان‌ها بود. می‌گفت: «دشمن امروز با اسلحه نمی‌آید، با دروغ می‌آید.» از ما می‌خواست بیشتر مطالعه کنیم، بیشتر فکر کنیم، زود قضاوت نکنیم. می‌گفت: «حقیقت همیشه آرام است، این دروغ است که با هیاهو می‌آید.» روزهای قبل از شهادتش، مشهد حال‌وهوای ملتهبی داشت. من نگران بودم. به او گفتم: «مواظب خودت باش.» لبخند زد و گفت: «نگران نباش، ما برای این روزها تربیت شده‌ایم.» در چهره‌اش ترس نبود؛ فقط آرامش بود. نمازش اول وقت بود. اهل خلوت باخدا بود. بارها نیمه‌های شب بیدارش می‌دیدم. می‌گفت: «آدم اگر دلش را به خدا بسپارد، از هیچ‌چیز نمی‌ترسد.» شاید همین اتصال بود که به او آن آرامش عجیب را می‌داد.
 روز نوزدهم دی‌ماه، وقتی خبر آوردند که در اغتشاشات، عده‌ای با سلاح سرد به او حمله کرده‌اند، دنیا برایم ایستاد. گفتند ضربات متعدد چاقو و سنگ… باورم نمی‌شد بدن برادرم این‌گونه هدف کینه قرار گرفته باشد. اما همان لحظه به یاد حرف‌های خودش افتادم که می‌گفت: «اگر روزی رفتم، بدانید برای راحتی خودم نرفته‌ام؛ برای آرامش مردم رفته‌ام.» فرج‌الله می‌توانست مثل خیلی‌ها زندگی آرامی داشته باشد؛ کنار خانواده، در امنیت خانه خودش. اما امنیت مردم را بر آسایش شخصی ترجیح داد. او رفت تا شاید مادری نترسد، کودکی با وحشت از خواب نپرد و شهری بی‌پناه نماند. دوستانش می‌گویند «نخ تسبیح» جمع‌ها بود. با هر سلیقه و هر نگاه، می‌توانستی با او حرف بزنی و احساس نزدیکی کنی. اهل تفرقه نبود. همیشه می‌گفت: «اگر ما کنار هم بمانیم، هیچ‌کس نمی‌تواند بینمان فاصله بیندازد.»
 امروز که به مزارش در بهشت رضا (ع) می‌روم و می‌بینم کنار پدر شهیدمان آرام‌گرفته، دلم می‌سوزد؛ اما سرافرازم. خدا دو امانت از خانواده ما گرفت، اما در عوض نامی به ما داد که با افتخار بر زبان می‌آوریم. برادرم رفت؛ اما راهش ماند. راهی که بااخلاص شروع شد و با شهادت به اوج رسید.
 فرج‌الله جان... دعایمان کن در این روزگار سخت، حق را از باطل تشخیص بدهیم؛ فریب هیاهو را نخوریم و همان‌طور که تو می‌خواستی، کنار مردم و در مسیر حقیقت بایستیم.
 زهرا شوشتری، خواهر شهید فرج‌الله شوشتری، در خاطره‌نگاری خود از تولد و شهادت برادرش می‌گوید. شهید فرج‌الله شوشتری در ۱۶ اسفند ۱۳۵۶ در روستای ینگجه سرولایت نیشابور، استان خراسان رضوی، متولد شد و در ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در مشهد مقدس به شهادت رسید.
 بر اساس این روایت، علت شهادت او اصابت ضربات متعدد چاقو و سنگ در جریان حوادث دی‌ماه ۱۴۰۴ عنوان شده است. پیکر شهید فرج‌الله شوشتری در بهشت رضای مشهد، در جوار مزار پدر شهیدش به خاک سپرده شده است.